(Не)Гламурозната страна на модните директори

29 јануари 2015

Многу често и низ нашите текстови, а и генерално низ медиумите сте се сретнале со терминот fashion director, односно моден директор. Што е моден директор на списание, и со какви се предизвици се соочува некој што се наоѓа на таа позиција, како и што е разликата помеѓу моден директор и главен уредник, на одличен начин објаснува Грго Зечиќ во својата колумна за хрватската верзија на сајтот Buro 24/7.

Инаку, Грго Зечиќ во последните пет години гради успешна светска кариера во светот на модата. Уредник е во магазините Interview, Dazed&Confused, како и моден директор во магазините Hero и Heroine.

Неговиот начин на објаснување и приказна ни се допадна, па затоа во продолжение ви претставуваме дел од неговата колумна на оваа тема. Ви препорачуваме да ја прочитате до крај:

„Да бидте моден директор во моден магазин е далеку од било каков гламур. Иако звучи моќно, од таа титула тешко ќе живеете, но затоа ќе имате кошмари ноќе, кога се одговорностите во прашање. Имено, стилистите придонесуваат со своите едиторијали кои ги прават со фотографите, а кои ги бира главниот уредник и модниот директор. И додека стилистот има своевидна слобода на интерпретација на одредена тема, модниот директор е често „лошиот полицаец“ кој однапред знае каква ќе биде пораката на магазинот. Што во модна смисла магазинот има да каже и зошто модната филисофија токму на тој магазин поинаква од други? Одговорност немате само кон модната заедница, односно кон огласувачите и дизајнерите кои учествуваат во ексклузивните приказни, туку и кон она што е најважно: оние кои го купуваат магазинот. HERO е меѓународен машки моден магазин со седиште во Лондон и канцеларија во Њујорк. Се дистрибуира ширум светот и со тоа има јапонска и кинеска верзија. Заедно со Another Man и Vogue Hommes International, HERO е најпопуларниот сезонски магазин за Висока мода за мажи, чија дистрибуција е околу 250 илјади примероци по сезона. Секако, има и магазини како што е GQ или Details кои имаат милионски аудиториум, но горе наведените магазини, се niche весници кои се занимаваат само со „најдоброто од најдобрите“.

После секоја сезона на машки ревии, седнувам со главните уредници за да продискутираме за она што сме го виделе во Лондон, Милано и Париз. Модните уредници веќе однапред ги прават фолдерите по град и по дизајнер, па ги селектираат во групи. Секој фолдер содржи една тема која доминирала на минимум десет ревии. Поголемите имиња како што се Прада или Сен Лоран, имаат сопствени ВИП фолдери. Така поминуваме низ сè она што сакаме да го нагласиме, а поврзано е со темата на магазинот. Тоа значи дека сите колекции морам да ги имам „во џеб“ и да знам точно која на која тема се фокусирала или каде е оној најдобар кожен капут што сум го видел. Од друга страна, секогаш морате да ја знаете границата, затоа што не можете да имате магазин со релативно голема циркулација, преполн со апстрактна, авангардна мода. Во целиот тој склоп, има малку креативност, а многу повеќе поврзување на мозаикот кој ќе биде поинаков од останатите. Кога ќе започне процесот, многумина „скокаат“ по вас од утро до мрак. Од една страна е главниот уредник, па преку телефонот „вреска“ маркетинг одделот кој сака шест комбинации на Прада или Диор во вид на специјал на две страни, а каде се агентите на фотографите и стилистите? Дневно добивате преку десетина и-мејлови и предлози затоа што секој агент се бори за својот талент. А магазинот секогаш има јасна листа на фотографите кои веќе ги имаме и кои ги сакаме.

Грго Зечиќ Грго Зечиќ

На големите имиња како што е Брус Вебер, кој фотографира за Hero, не можете да му сугерирате што точно треба да направи. Можете да им напоменете за темата на магазинот. Но, затоа морате да ги контролирате останатите фотографи и стилисти кои често лудуваат и сакаат да направат нешто по свое, иако упорно не разбираат дека магазинот мора да има постојан моден ритам, затоа што во спротивно ќе изгледа како каша од Прада, Диор, Баленсијага и останатите имиња. Нив треба лесно да ги држите под контрола и да внимавате да не го повишувате премногу тонот на нив, како што знаеме, сите се со чувствително его во оваа работа. Но, некогаш навистина морате да удрите со нешто во ѕид, затоа што наместо еден концепт, фотографот во последен миг одлучил да направи нешто сосема поинакво, па поради тоа морате да ја „убиете“ постоечката приказна и сиот вложен труд на снимањето е залуден. И додека жонглирате помеѓу сето тоа, борејќи се со стотици мејлови дневно, тука е вашиот моден тим составен од senior fashion editor, односно „постар моден уредник“, junior fashion editor – помлад моден уредник и fashion market editor односно моден уредник за маркетинг. Овој последниот има значајна улога, затоа што е единствениот под вас кој може да прати „солен“ и-мејл.

Grgo Zečić za HERO, Dries Van Noten editorial Грго Зечиќ - Дрис Ван Нотен едиторијал за HERO

Во магазин не смее да се случи два пати да имате иста комбинација, па поради тоа секој стилист го праќа својот избор на стајлинзи на маркетинг модниот уредник, која пак проверува дали веќе се фотографирани или резервирани за друг стилист. Тоа е еден многу долг Excel документ. Исто така, следи колку стајлинзи се фотографирани за одреден бренд, па има право на секој стилист да им прати листа на брендови кои бараат поголемо внимание, што значи дека МОРАТЕ да ги фотографирате. Структурата на магазинот е токму во тие детали, затоа што во лавиринтот н а составување можете комплетно да се изгубите.

Во магазините постои нешто што се вика fron of book, односно прва половина на магазинот и well, односно втора половина, најважната, каде се наоѓаат главните модни приказни, модните ексклузиви и едиторијали од 15 до 20 страници. Поновите стилисти одат прво во првиот дел, каде мора да се мачат со брендовите кои постарите или поголемите стилисти не ги сакаат. Тоа се главно high street или спортски брендови. Костурот на магазинот е направеноднапред, но секое интервју, текст и едиторијал оди на главната плоча, каде се наоѓаат мали рамки, кои симболизираат две страници, па за издание од 300 страници, имате 150 рамки на плочата. Како доаѓаат материјалите, така ги „составувате“, а како пристигнуваат сè повеќе, така ги преместувате. Ако некоја модна приказна е исклучително добра, а друга и не толку, тогаш ќе ја исфрлите од тој број и ќе создадете повеќе простор за онаа подобрата. Сепак, ништо не се знае додека не пристигнат сите материјали и потоа тргнува борбата до солци и повторно мавање во ѕид.

Од сè што имате морате да создадете ист јазик, затоа што тогаш естетската и читателската вредност му е висока. Денес во магазините се вметнува сè и сешто, без размислување, само за да се наполнат страниците, но сериозните, светски модни магазини не можат да си го дозволат тој луксуз. Во финалините фази, се кратат страници, други се додаваат, секогаш налетуваме на минимум две ситуации кога е снимен ист стајлинг или пола од приказната совршено функционира, но вториот дел е „изгубен во превод“. Кога градите сезонски магазин кој излегува два пати годишно, тогаш правите „книга на сезоната“ која не сме туку така да биде фокусирана на трендовите, туку мора да има доза на долговечност.

Во сезонскиот магазин нема да пишувате за нов парфем и немате страници посветени на социјалните случувања, но имате долго, ексклузивно интервју со Дрис Ван Нотен или Вес Карвен, кој за првпат ги отвора вратите на своето студио. Мојот „проблем“ е оној модниот, затоа што морам да го одобрам и првиот и вториот дел од магазинот. Во тие ситуации главниот уредник ми дава право на конечен избор, што е ретко, но и тешко.

3.1 Philip Lim од едиторијал за HERO 3.1 Philip Lim од едиторијал за HERO

Магазинот мора да се продаде, огласувачите мора да бидат задоволни, а читателите среќни. Значи, во глава ви се бројки. Знае да се случи и 12 часа пред да отиде во печатење, да го смениме комплетниот распоред во магазинот. После тоа, главниот уредник и уметничкиот директор летаат за Шпанија, каде магазинот се печати, за да можат да ја видат првата верзија, каде дополнително ќе се дискутира за боите Но, мојата работа до тогаш е завршена. Кога сме веќе кај бројките при подготвоката на изданието, ја добивам, верувале или не, околу 3.000 мејлови. Сега мислите дека зад тоа се крие и голема плата? Не сте во право. Тоа се случува само ако сте во Conde Nast или Hearst, но никогаш во малите компании. Hearst може да има луди буџети за Harper’s Bazaar затоа што Hearst ги продава Elle и Cosmopolitan како што американското издание на Vogue, помалку или повеќе може да прави што сака, затоа што во позадина има големи бројки од продажата на магазините Glamour, GQ и Allure. Треба ли воопшто да се споментат лиценците? Во споредба со тие изданија, магазините како што е HERO ви дават слобода и креативност која никогаш не би ја добиле во корпорација.

На крајот, што добивате како моден директор? Се надевате дека вашите едиторијали ќе бидат забележани и врз основа на тоа ќе се здобиете со репутација и комерцијална работа, но исто така и вниманието од топ дизајнерите, кои ќе ви пратат цвеќе, подарок и писмо за благодарност, па ќе ве ангажира за стајлинг или консултации. А ПР директорите на крајот од годината ќе ве прашаат што сакате да си одберете од претходната сезона. Како да ми треба уште еден капут... Системот функционира така. Многу нелогичности, непотребна драма и его, но кога тој магазин еднаш ќе се појави на вашата маса, тогаш сфаќате дека има некоја магија во тоа што го правите. Зад вас сепак останува некаква трага. Можеби фотографијата што сте ја стилизирале еден ден некој ќе ја залепи на ѕидот од својата соба. Има некоја откачена романтика во тие размислувања, барем кога јас размислувам за тоа. Машките колекции завршија, што значи само едно: одиме повторно од почеток.“

Објавено:
29 јануари 2015
Категорија: 
Стории