волонтери во организацијата „Сано“

Од девојчиња-борци против канцерот до Самовили на надежта

Интервју со
Теодора, Андријана и Михаела
7 декември 2020

Веројатно сите имавме поинаква замисла за тоа како ќе изгледа 2020 година. Во месецот кога ги сумираме впечатоците, некој ќе ги памети болките, некој неизвесноста, некој пак себеспознавањето, додека пак некои ќе ја паметат борбата, а ќе има и такви на кои оваа година со удвоена бројка им донела и удвоена среќа!

Ние одлучивме да ја заокружиме со приказна која содржи и неизвесност, болка, борба, себеспознавање, но и среќа, а можеби најмногу дава порака за надеж и истрајност - никогаш да не се откажеме од вербата . Воедно овој текст доаѓа како надоврзување на одбележувањето на 5 декември, ден кој Обединетите нации во 1970-тата година во име на сите волонтери го прогласија за ден кога се слави хуманоста, добрата волја, несебичноста, моралните и општествените сатисфакции, без парична надокнада, а за општо добро.

Теодора Трајковска (22), Андријана Серафимовска (23) и Михаела Пехческа (26) денес се три самовили на надежта, а некогаш биле девојчиња-борци против канцерот. Во рамки на организацијата „Сано", тие денес им помагаат на децата заболени од било каков вид канцер и на нивните родители, пренесувајќи ги своите искуства и ублажувајќи го стравот и неизвесноста што во одреден дел од животот биле и нивно секојдневие.

Активноста и посветеност во тоа да помогнат и да придонесат за нечие (а со тоа и општо) подобро утре, го забележа и Град Скопје, па дел од членовите се добитници и на наградата „13 Ноември".
„Воопшто не ја очекувавме наградата. Ни дојде како големо изненадување. Но, сакам да напоменам дека ние не им помагаме на децата за да добиеме награда или некакво признание. Веќе две години волонтираме на Детската клиника и во здружението „Сано". Со тоа што волонтираме, не бараме ништо за возврат. Андријана, Бојан Ристовски, Тео Тасов, Филип Димишковски кој за жал не доживеа да ја прими лично и јас ја добивме наградата „13 ноември". Бевме посочени од советот на Град Скопје. Ја исконтактирале претседателката на „Сано", Марија Тасев, ја прашале околу нашата ангажираност и посветеност. Таа се согласила дека ја заслужуваме наградата, бидејќи за нашата работа има и докази – голем број проекти што сме ги реализирале", ја почнува приказната Теодора за она што доаѓа и за нив како успешно заокружување на годината, барем кога е ангажираноста во „Сано" во прашање.
Со зрелост и реалност зборуваат за она што го поминале, надминале и она за што сонуваат допрва да се случи, бидејќи како велат, една од нивните цели е вистината и реалниот пристап кон проблемите.

реализација: fashionel.mk; Локација: Literatura.mk Superstore во „Сити Мол“

Ова е нивната приказна:

Кога сме кај реалноста, пандемијата дефинитивно ги променила плановите кои овие три девојки и останатите членови на здружението ги имале за реализација.

Теодора: Имавме во план да направиме камп за деца од Македонија што победиле било каков вид на канцер, требаше да продолжи со работа и проектот „Читање за добра ноќ", во овие услови на пандемија се обидовме да им се приближиме на родителите и децата кои во моментов се лекуваат. Направивме напори да овозможиме онлајн поддршка, за онлајн разговори со психолог и мотивационен говорник кој би зборувал и со родителите и со детето по потреба, а кои во моментов се на Хематолошкиот оддел и немаат никаква поддршка однадвор. Со оглед на тоа дека психички и емотивно паѓаат, што е разбирливо, ова ќе биде некоја макар мала надеж, да си ја отворат душата на некој што ќе ги разбере. Ние ќе им помагаме исто така. Децата што сега се лекуваат таму се на помала возраст и не го сфаќаат во целост тоа што им се случува, но за родителите тоа е огромен удар. Така што веруваме дека на овој начин посебно ќе придонесеме за нив.

Андријана: Ние сме сите волонтери, но сме и организатори и учесници во проектите што ги правиме. Всушност, ние стапивме во контакт со „Сано" благодарение на регионалната конференција за деца од поранешна Југославија кои што ја поминале борбата со канцерот. Така се најдовме сите, со различни карактери сме, различни дијагнози, но токму поради тоа се надополнуваме еден со друг. Вакво здружение постои во речиси секоја држава и е многу потребно. Еден од проектите на кои сме особено горди е Родителската куќа што ја изградивме и е од исклучителна важност, посебно за родителите од внатрешноста на државата чие дете се лекува во главниот град. Тоа е големо олеснување. Тие доаѓаат тука да се соочуваат со голем проблем и имаат многу работи на кои што треба да мислат. Со куќата ние им нудиме бесплатно сместување, храна, хигиенски производи, опремена е со 4 апартмани и бања и постојано е во употреба. Има дневен престој, кујна и детско катче.

Родителската куќа, фото извор: Фејсбук страната на организацијата „Сано“

Не треба да се занемарат и проектите што се за кревање на свеста, бидејќи сè уште постои стигма, па дури и дискриминација за децата со малигни заболувања, тие денови или месец – 15 февруари го одбележавме во Градскиот парк, имавме настан „Fight like a kid", каде замислата беше преку трка да се искаже поддршка и истрајноста која ја имаат тие деца додека се борат со болеста. Септември е месец исто така посветен на подигнање на свеста за малигните заболувања. Со почитување на сите мерки за заштита против КОВИД-19 на плоштадот „Македонија" пуштивме 500 балони, симбол за сите оние што се борат и оние што се бореле со малигни заболувања.

Други проекти што ги правиме и што нам ни се при срце бидејќи и ние сме се соочиле со овие болести, е директниот контакт со децата на Детската клиника. Пред две години имавме работилница, каде што правевме фигури од глина, цртавме боевме. После некое време, поминавме и психолошки обуки за да можеме да разговараме со децата, да им посветиме повеќе време. Потоа имаше и практичен дел, кога поминувавме и по неколку часа со нив и беше навистина интересно. Самото искуство покажа дека кога имаме нешто испланирано, не треае многу и не е интересно како кога се импровизира. Пред сè, се ставаат потребите и интересите на децата, бидејќи тие имаат огромна желба и ентузијазам да се дружат со нас. Сè што правиме е да им се олесни и да им се оттргне вниманието. Сè што нам ни недостасувало додека сме се лечеле, се трудиме да им го надокнадиме на нив и да ги слушнеме нивните желби и можностите според здравствената состојба. Во контекст на ова се роди и проектот „Читање на приказни", кој беше навистина успешен и се реализираше во рамки на сите оддели на Клиниката. Тука имаше голем интерес, се приојавија преку 40 луѓе, половина беа ученици од „Орце Николов", кои што тоа го сторија по сопствена иницијатива откако го виделе огласот. Тоа за нив беше едно прекрасно искуство, кое им ги отвори перспективите за другите сфери на животот.

Но, овој успех и посветеност со кои го почнавме текстот, му претходеле периоди на голгота. Секоја од нив носи различни искуства и сеќавања од периодот на лекување. Но, секоја од овие приказни носи и порака која на оние што денес се борат со болеста им значи живот.

„Да го молев Господ, вакво нешто немаше да ми прати"

Михаела

Михаела: Самото лежење во болница е голгота. Сега е поразлично од времето кога јас лежев во болница. Имав само 4 години, (значи пред 22 години се лекував), имав акутна леукемија. Лежев сама, без мајка ми, секако не по нејзина желба, туку бидејќи правилата тогаш така наложуваа. Многу е поинаку кога имате родител до вас. Сите испитувања што се прават, примање на хемотерапија, пункција, дирекна консумација на лекови – сето тоа е огромен стрес и за родителите. Теодора и Андријана за разлика од мене, биле малку повозрасни кога се лекувале, веројатно и повеќе и подобро се сеќаваат на сè што се случувало. Мојата меморија е во форма на слики. Не се сеќавам на детали, туку само на слики – од мајка ми и татко ми кои чекаат на прозорец да излезам и да ме видат, слики од боцкањето или кога сме имале претстави, куклен театар за малку забава... Се сеќавам само на двајца што лежеа со мене. Поради таа причина јас одлучив да се приклучам на „Сано". Јас сум последна влезена во здружението и мислам дека добро се вклучив. Сметам дека поддршката што ние ја даваме е подеднакво важна и за родителите и за децата. Многу пати лично ми се случило, кога ќе нè видат и кога ќе им кажеме дека и ние сме биле болни и дека сме ја пребродиле болеста, да не' гледаат со надеж. Ми вели една мајка: „Да го молев Господ, вакво нешто немаше да ми прати".

Тука кај нив се раѓа надеж дека и нивното дете за некоја година ќе биде како мене или како нив. Се јавува верба дека надеж навистина постои, и успехот, само треба да бидат упорни и да не се откажуваат. И да не се фокусираат само на лошите работи. Природно е да имате лоши мисли, зашто да бидете затворени во таа просторија и цело време да гледате такви работи, не е баш пријатна работа. На децата им треба подолг период за да се вратат во нормала, за да појдат на лекар без да мислат дека нешто лошо ќе им се случи. Јас имав таква траума дури и за најобична крвна слика. Не сакав да се боцкам, мислев дека тоа значи дека мајка ми пак ќе ме остави и ќе бидам сама. Сите тие трауми што тогаш сум ги доживеала и сум била сама, моите родители само еднаш во неделата физички можеа да ме посетат, другите денови само преку стакло, придонесоа да сум цврста во одлуката да ги сменам работите и да им помогнам на други.

Психолог е страшен збор за десетгодишно дете

Теодора

Теодора: И јас боледував од акутна леукемија. Десет години имав кога лежев во болница. Тогаш работите веќе беа сменети од времето кога Михаела се лекувала. Јас лежев со мајка ми и се дозволуваа посети внатре во клиниката, што многу го олеснува престојот, како за детето така и за родителот. Кај мене терапијата се состоеше од радиотерапија и хемотерапија, и траеше 9 месеци. Во текот на лекувањето имаше и нус појави од самата терапија, опаѓање на коса... Во тој период бев дете, девојче кое влегува во пубертет и не му беше сеедно како изгледа. Но, возраста беше помеѓу тинејџер и дете, па го надминав тој момент. Исто така, во еден период од лекувањето имав одбивање на примање таблетарна терапија, по што ми беше понудена помош од психолог. Но, на десетгодишно дете зборот психолог звучи многу страшно, го поврзував со психијатар и ја одбивав таа помош. Со нас имавме една учителка што ни помагаше да бидеме во тек со настаните на училиште и таа ни помагаше. Таа комуникација воопшто не ми беше проблематична, напротив, едвај чекав да дојде некој од надвор да ми пружи малку внимание, бидејќи тогаш немаше деца што волонтираат на клиника. И тоа малку внимание што таа ми го даваше за мене беше многу значајно. Многу поубаво се чувствував кога некој ќе ми посветеше од своето време, без разлика на кој начин го прави тоа. И уште тогаш го сфатив значењето и потребата да се има некој од страна кој буквално ќе ти го разубави денот и ќе те разбере, што влијаеше многу за да почнам и јас да го правам истото.

Сè ќе пребродам, само не оставајте ме сама

Андријана

Андријана: Јас имав 12 години кога ми беше дијагностицирана остеосаркома – вид на канцероген тумор на коска, кај мене на левото колено. За тоа беше потребна биопсија. Сите работи некако можат да се прифатат со тек на време и да се пребродат, но тој момент кога моите родители верувам ја донеле најтешката одлука во нивниот живот да ми ја кажат вистината, тој поглед што го имаа, никогаш нема да го заборавам и сè уште не можам да го пребродам. Меѓутоа, што се однесува на сè друго, убаво беше што мајка ми беше присутна со мене. Се сеќавам дека кога ми објаснуваа што се ќе се случува, јас реков дека сè ќе пребродам, само не оставајте ме сама, што е сосема нормално за едно дете. Дотогаш исто така за било каков проблем сме се осврнувале на своите родители... Тоа е период од животот кога навистина е потребна издржливост, истрајност, трпение и од нас и од родителите.

И јас ја затекнав таа учителка, знаеше точно кои работи ме интересираат и се насочи кон тоа. Исто така, доаѓаа луѓе со хумано срце, кои сакаа на некој начин да придонесат и да дадат некој подарок. При крајот на моето лекување, се појавија некои компликации, се одолговлечи, па излезе и за мојот роденден да се лекувам. Во тој момент на клиниката се најде и Елена Лука. Полнев 12 години, таа ме виде, ми даде комплимент дека сум многу убава, дека имам убаво тело и дека е одлично што сум висока, бидејќи совршено би се вклопила во некоја модна приказна. Ни даде контакт, отидовме до салонот, пријатно не' пречекаа, фустанот беше баш по моја замисла. Ме прашаа како сакам да изгледа, каква боја да биде...Јас бев воодушевена и бев благодарна што баш за тој роденден имав таков подарок. Не го славев, но затоа многу убаво се дотерав. Инаку, мојата прва хемотерапија ја примив во соба со Теодора, оттогаш се знаеме и се дружиме веќе 11 години. Се запознавме под такви околности, но сè понатаму, само убавини од животот гледаме.

Херои се тие од другата страна на приказната

Зборувајќи со зрелост за она што животот им го приредил како искушение, голема страст за она што го прават денес, на што се исклучително горди, а и треба да бидат, разговаравме и за херојството. Во очите на другите, особено оние на кои им помагаат, тоа дефинитивно се. Но, се сметаат ли самите за херои и воопшто имаат ли херои во животот, ќе речат:

фото извор: Фејсбук страна на здружението „Сано“

Теодора: Лани „Телевизија 24" нè прогласи за „Херои на годината“. Досега повеќе пати сме го правеле овој разговор меѓу нас и не се чувствуваме како херои. Барем не јас. Многу пати кога ќе отидам на лекар и кога ќе им кажам која дијагноза ја имам зад себе, со восхит го прифаќаат тоа и ме нарекуваат херој, но јас не гледам на себе така. Можеби сум херој во туѓите очи, во очите на оние кои сега водат битка или пак за оние кои не знаат за што се работи. Многу подоцна откако ми се случи болеста ја открив на другите, на пријателите. Во средно училиште не знаеше никој. Тоа ми беше како бариера, не сакав да споделувам. Постоеше страв, стигма, но тие конференции на кои учествувавме ми помогнаа да се ослободам. Моите родители никогаш не криеле од мене што се случува или од блиските роднини, бидејќи во таквите моменти сепак многу е важна поддршката од секаков вид. На конференциите сфатив дека не е срамота, нема зошто да се плашиме да споделиме со други што ни се случило. И баш кога ја кажувам мојата приказна, со вчудоневидување гледаат на мене. Кога ќе ме видат ваква здрава и права, не им се верува дека сум поминала нешто такво и ме гледаат како херој. Но, јас не, во ниту еден момент не помислив дека сум херој.

Андријана: За мене херои се сите што сега се борат со болеста, оние кои што за жал не успеале да ја победат или пак, оние што ја поминале оваа голгота. Кога станува збор за мене, не можам до мојата слика да го ставам тој збор. Некако, ние постојано се трудиме и тоа го правиме од желба да помогнеме, полни сме со живот и енергија и сакаме да го споделиме тоа со некој на кој му е потребна мотивација. Сите тие признанија се големо изненадување. Секој ден има некој нов предизвик, нешто ново да се направи, не сме застанале да се осврнеме наназад што сме направиле. И мал придонес е голем придонес во оваа цел.

Михаела: И кога одам на клиника или кога разговарам со родителите не се чувствувам како херој. Повеќе сметам дека родителите се најголемите херои. Тие никогаш не се откажуваат. Се борат до крај и за да се уверат дека нивното дете ќе победи и ќе има детство како останатите деца. Да и ние сме херои, не велам не, даваме огромна поддршка, да знаат дека не се сами. Тоа што некој, кој го поминал она што нивното дете во моментов го поминува -  е тука, им кажува дека сè ќе биде добро и за нив е огромна среќа.

Болеста не нè дефинира како луѓе

И да, тие зборуваат за она што го поминале со цел надежта да допре до што повеќе луѓе, но дефинитивно болеста не е она што ги дефинира, а ниту пак тоа го посакуваат.

Андријана: Никој не сака да биде познат по тоа дека преживеал рак. Сите ние имаме карактеристики, желби, способности, интереси, различни страсти. Секој ден ми е поврзан со читање на книга. Го сакам тоа бегство од реалноста. Сите нешта кои ги правам сега за време на пандемијата се интереси кои ги развив додека лежев во болница. Читав книги, гледав серии, филмови, најмногу ме смирува музиката. Бев позната како „пеачката" на одделот. Некако, тие карактеристики останаа и се моја терапија денес. Дружба со пријатели, убава храна, вино... Сакам да се чувствувам убаво, а се облекувам според тоа како се чувствувам. Мојата перспектива се состои од неколку и речиси исти парчиња облека. Но, ја имам сестра ми, која што е помала и која повеќе ја интересира тоа, прави супер комбинации за двете, ме шминка. Јас сум аналитичниот дел, таа е креативниот, па заедно се надополнуваме :). Новите стандардни, не знам дали се за убавина или мода, не можам да разберам, но мојот карактер е изграден на поинаков начин и не се пронаоѓам во нив. Имам став дека секое тело е убаво и има приказна која вреди да се каже и секој треба да се носи онака како што се чувствува и му е убаво.

Теодора: Сакам многу да се дружам со пријатели, на кафе или чај, кога ќе разговараме на некоја тема. Многу сакам да пеам, иако не сум многу талентирана, Слушањето музика ми е бегство од реалноста. Имам и сестра, а периодот на карантин си го разубавивме со наши активности. Таа е надарена за новинарство и има радиофоничен глас, јас ја сакам забавата и музиката и си направивме радио-емисија за блиските пријатели и се забавувавме. Спортувам... Ја сакам модата, сакам да сум средена, слабост ми се чизмите и чантите. И последните пари би ги дала за тие парчиња :). Мислам дека денес сè повеќе се популаризираат тие Инстаграм и Тик Ток трендови, не практикувам да ги следам, бидејќи сум своја. Се водам од моите чувства. Тие трендови ни наложуваат да сме исти, а светот дефинитивно не би бил убав кога сите би биле исти.

Михаела: Немам многу слободно време, работам во дневен центар за деца со пречки во развојот, а запишав и магистерски студии - „Специфични тешкотии во учењето“ и сега се посветувам на тоа. Спортувам, знам да прочитам некоја книга. Преку викенд сакам да се прошетам.. Ми значи како изгледам, мислам дека на секоја девојка ѝ е важно, не затоа што ми е важно да ме гледаат, туку мене да ми е убаво. Не ми е важно што ќе ми кажат од страна, тоа никогаш не ми ни било. Затоа, се водам од тоа јас да сум задоволна од себе во секој поглед.

Стравот секогаш ќе е присутен, но желбата за живот и среќа секогаш ќе е поголема

Како возразни девојки, кои сега имаат други интереси, искуства и амбиции, ги прашав како денес ги доживуваат категоријата страв, а како на среќата. Она што е заедничко за сите три е што сосема реално посочија дека стравот од тоа дека болеста би можела да се врати или пак стравот како последица на преживеани трауми никогаш нема да исчезне, но одамна веќе не го зема централното место во нивниот живот.

Андријана: Сметам дека стравот секогаш ќе постои, но секогаш се трудев животот да не го оформувам околу тој страв. Секогаш постои тешкотија при нови предизвици, нетрпение, сомнеж, некои ситуации што создаваат стрес и ти го вклучуваат алармот „НЕМОЈ", меѓутоа со тек на време научив да живеам со тоа и среќа е всушност тоа што стравот не го контролира моето тело, моите мисли, искажани зборови. И секогаш кога и да чувствувам страв или нешто да не сакам, желбата за живот и надоградба, за подобрување, промени е поголема и ми го движи животот и телото напред. Сметам дека не треба да му се дава моќ.

Теодора: Стравот ќе постои секогаш. Кога ми ја открија дијагнозата, тоа се случи со модрица на нозете. И денес кога ќе видам некоја модрица, која кој знае каде сум ја добила, мене ме враќа 10 години наназад. Си помислувам да не е тоа повторно. Постои страв и можност болеста да се врати и тоа никогаш нема да исчезне од нашите животи. Но, среќата ја гледам во тоа што сме ја пребродиле болеста, и веќе 10 години приказната е позади мене. Да не ми се случеше тоа, јас немаше да бидам тоа што сум денес. Понекогаш велам, можеби звучи и малку необично, но јас од таа болест сум добила повеќе убави отколку лоши работи. Тоа траело еден период и било кошмар и за мене и за моите родители, но јас благодарение на таа болест прошетав многу држави, запознав многу луѓе, добив нови искуства, познанства, награда... Повеќе преовладува среќата, отколку стравот.

Михаела: Стравот од тоа да не се врати болеста повторно, секогаш ќе е тука. Таа мисла „било што да е друго, само не тоа, само да не се враќам наназад" постои и тоа е факт. Стравот е присутен бидејќи сме пребродиле некои трауми во животот. Но, јас си изградив став. Секогаш си велам дека и јас ќе успеам, како што успеал и цел тој тим што ми помогнал да оздравам. Секогаш сум со размислување дека тоа поглавје до мојот живот е завршено и живеам со тоа дека мене никогаш нема да ми се врати. Не дозволувам тоа да ме кочи во животот.

Девојки што прават промени

А факт за тоа е што сите три знаат што сакаат во животот, имаат замисли за тоа каде би сакале да бидат за десет години отсега, млади жени со амбиција, желба и став.

Михаела: Кога одлучував каде ќе го продолжам образованието, многу ми влијаеше фактот дека без одредени луѓе, јас и моите родители немаше да го пребродиме тој дел од животот на начин како што успеавме во тоа. Токму затоа одлучив да одберам професија со која ќе го правам истото. Одбрав да студирам дефектологија. Сметам дека и таму е многу потребна помош и поддршка и тоа ми беше најголема причина да го завршам факултетот, да станам тоа што сум сега – специјален едукатор и рехабилитатор и работата ја работам со цело срце. За 10 години отсега знам дека професионално ќе се издигнам уште повеќе. Се гледам во здружението и се надевам дека 10 години во општеството ќе згасне таа стигма за канцерот. Се запознав со една мајка на Детската клиника, која ми рече дека никому нема кажано дека нејзиното дете е болно од леукемија. Кога ја прашав зошто, ми одговори: „Кај нас таму сите ќе нè зборат". Да, страшно е и за детето и за родителите, но никој од нив не е виновен што тоа се случува. И не е страшно да се зборува за тоа. Која мајка сака детето да ѝ се разболи? И преку примерите со кои се соочувам и на работа, голем дел од родителите се принудени да ги кријат своите деца, што јас воопшто не го прифаќам. Тоа е твое дете и не е срамота да го фатиш за рака и да излезеш да го прошеташ. Исто и за канцерот. Ниту една од нас не е виновна што го имала. Но, ете сме го пребродиле и денес сме тоа што сме: Успешни млади жени, оформени личности кои помагаат. Верувам дека за 10-15 години ќе имаме поинаков менталитет, поинаква свест за работите.

Теодора: Јас студирам на Медицинскиот факултет, за медицинска сестра, уште дипломската ми остана. На мојата одлука веројатно многу влијаеше и тоа што го поминав. Сестрите ни прижија многу љубов и внимание и тоа имаше голема улога во изборот на мојата професија. И пред да се запишам на факултет, сум имала замисла дека ќе работам на хемато-онколошкиот оддел и дека ќе им помагам на децата, како тие сестри мене. За 10 години се гледам сè уште во здружението „Сано“, бидејќи таа работа многу ме исполнува. Се надевам на подобри услови на Детската клиника, нова болница, бидејќи условите не се за пофалба, стандарди какви што имаат европските земји, бидејќи секое дете заслужува подобро здравство и подобра иднина.

Андријана: Јас сум на Економскиот факултет во Скопје, на финансиски менаџмент. Матиматиката отсекогаш ми била фасцинантна. Понатаму сакам да се насочам на некое поле од социјалната работа и политика, со што би можела уште да придонесам во оваа насока во која сега волонтирам. Но, искуството што го поминав, кај мене пак разви спротивна насока – да не сакам да студирам медицина. Но, знаев дека ќе најдам начин на кој што ќе можам да придонесам. Секогаш има многу предизвици, условите се години исти и мора да има промени. Мора да се крене свеста. Верувам дека сè што ни се случува во животот, ни се случува со причина. И некако со тек на време, сè повеќе верувам дека ова е мојата цел во животот, да можам уште повеќе и директно да помагам и да правам промени.

 

И читајќи го сето ова, треба да се запрашаме, колку сме реални за нашата животна приказна и колку ги цениме нештата во животот и оние добрите и оние што тоа не се? Во последните денови од оваа 2020 можеби жалиме за пропуштените шанси или нереализирани планови, но она што дефинитивно можеме да го направиме е да се освестиме првин за тоа кои сме и што сме, а второ за тоа која е нашата цел. И ако го сакаме животот макар половина од тоа колку што овие девојки го сакаат, ако имаме макар еден мил збор и љубезна насмевка да споделиме дури и некому што првпат го гледаме, светот би бил подобро место за живеење. На крајот, сите имаме од магичниот прав составен од надеж, љубезност, сочувство, емпатија и љубов, на нас е како ќе го искористиме, колку далеку ќе го рашириме и кого сè ќе успееме да допреме.

 

Локација: Благлодарност до книжарницата „Literatura.mk Superstore “ во „Сити Мол“

Реализација: Fashionel.mk

Објавено:
7 декември 2020
Прочитано:
4.385 пати