Мамо, зошто никој не е среќен?

24 јануари 2022

-Пред некој ден излеговме до град со ќерките. Откако утрото се убедувавме што треба да се јаде и како, се облековме и сакав да прошетаме, воздухот беше свеж и чист, за промена. Ја земав колата, да се одвеземе до парк, а тие двете ме чекаа со подготвен лист во раце. Ги прашав што им е тоа, ми велат, нешто што го видовме на Интернет. На лист хартија напишале „Свирни ако си среќен“ и сакаа да го залепат листот на автомобилот. Го виделе ова на некое видео, па сакаа да видат колку луѓе ќе им вратат на пораката. Го залепивме на задното стакло и тргнавме - ми раскажува колешката на утринската партија кафе.

-И како поминавте, каков ви е резултатот - прашав љубопитно.

-Не знам дали ќе ти се верува, но резултатот беше нула! Ме прашаа: „Мамо, зошто никој не свирна, никој не е среќен?“, а јас искрена да бидам и не знаев што да им одговорам. Се потрудив да ги утешам така што им реков дека луѓето во сообраќај не обрнуваат многу внимание на такви работи, но изгледа не успеав сосема, бидејќи потоа истото прашање го поставија и на татко им. Следниот ден се возеа со татко им, листот уште стоеше на истото место, заборавив да го извадам, но ете им успеало, им свирнале две-три коли, барем да им го ублажат разочарувањето - ми раскажува колешката.

Да, има вистина и во тоа дека во сообраќај треба да си фокусиран и дека не секој би забележал таков натпис. Но, се прашав колкумина намерно би го изигнорирале, или пак едноставно тоа е одговорот - не се среќни?

И прашањето на нејзината ќерка е навистина легитимно, зошто не сме среќни? 

Со оглед на тоа дека зборувавме за викенд, ми текна на еден дел од моето детство и како викендите тогаш изгледаа.

Кога бев дете, секогаш кога ќе одев кај баба ми и дедо ми, задолжително беше да се има топол леб. Понекогаш стануваа и во пет часот наутро за да ги дочекаат пластичните гајби во кои како сардини се наредени векни леб.

Не беа завиткани во хартија, се вршеше транспорт насекаде низ градот, но никој не беше загрижен дека нешто ќе му се случи од „незаштитениот" леб. Хартиени квадратчиња имаше само на местото каде што стоеја наредени уредно во продавниците, за да не се допираат со рака, но речиси сите си бираа леб по мерка.

Често лебот се раздаваше уште од камионот, не стасуваше ниту до продавницата, а потоа се плаќаше. Само за да биде тазе, за да биде топол. А за волја на вистината, беше и немаштија и ако не земеш тогаш - после нема. Понекогаш и десет минути беа многу за да се продаде сиот.

Јас секогаш барав да ми се даде крајчето, сакав и сè уште сакам леб што крцка. Кога потпораснавме, нè праќаа нас да купиме лепче. Го кршевме крајчето и додека да дојдеме дома, веќе немаше третина од лебот. Мајка ми или баба ми, ќе се насмееја само и седнувавме да појадуваме, задолжително со млеко - кое прво беше во стакло, па тетрапак, па кеси...

Немаше пекара во близина на нашиот дом. Па или се месеше дома, или се одеше до најблиската, за која мораше да се попешачи и да се искачат осумдесетина скали. Но, не ни беше тешко, бидејќи тој леб е повисок, помек, а со крцкава кора одозгора и мириса поинаку од оној во продавница. Толку убаво. Најчесто викендите беа резервирани за тој фурнаџиски леб, а со себе секогаш носевме и бокалче за вода, за да наполниме од чешмата попатно, за која се веруваше дека има изворска вода.
Студена чиста вода што те расонува веднаш, а лебот топол, исто како и срцето.

Ете толку беше потребно за среќа.

Потоа со полн стомак, трчавме надвор да играме. Растрчани со нозете, ведри во мислите. 

Денес, можеме да најдеме леб и во десет часот навечер, имаме телефони, коли, апарати, поголем избор. Денес имаме сè, сè за да ни го олесни и подобри животот, а сепак сè почесто ни изгледа како тој да е натежнат уште повеќе.

Сега имаме хаос во умот, хаос во сообраќајот, многу желби, малку време, многу технологија, малку природа... Имаме, а како да немаме. Но, забораваме дека и времето се троши.

Проблемот денес е што забораваме да се насмееме, па дури и кога можеби и не ни е до тоа. Забораваме дека и нашите деца повеќе ни го гледаат уморот, отколку насмевката, а кога ние не сме среќни, како да им покажеме и објасниме ним што е тоа.

Денес не се свири од среќа, само од нервоза.

А за да можеме да ја притиснеме сирената за среќа во автомобилот, мора првин да ја пуштиме и слушнеме во нашиот дом, да ја видиме на лицето, да ја почувствуваме во срцето.

Кога го прашав внук ми кој има четири години, дали и кога е среќен, ми вели: „Среќен сум затоа што сум среќен. Не знам како да ти објаснам, ама убаво е што ме прашуваш".

Ете, среќен е затоа што е среќен. И среќен е што го прашуваат.

Едноставно, суштински, чисто.

 

 

Објавено:
24 јануари 2022
Категорија: 
Колумни
Прочитано:
417 пати