Катрин Диор во историските книги најчесто се спомнува како „сестрата на Кристијан Диор“. Но таа кратка одредница крие живот исполнет со исклучителна храброст, болка и човечка издржливост.
За време на Втората светска војна, додека Париз беше под нацистичка окупација, Катрин Диор, сè уште многу млада, се приклучи на Францускиот отпор. Како и многу други припадници на Отпорот, таа пренесуваше пораки и помагаше на илегалните мрежи што дејствуваа против окупаторот. Тоа беше исклучително опасна работа – апсењето најчесто значеше затвор, тортура или смрт.
Во 1944 година, Катрин беше уапсена од Гестапо. Беше испрашувана и мачена, но одби да открие имиња или информации. Потоа беше депортирана во концентрациониот логор Равенсбрик – логор наменет главно за жени. Условите таму беа брутални: глад, студ, принудна работа и постојан страв. Многу жени не преживеаја. Катрин преживеа.
Живот по пеколот
По завршувањето на војната, таа се врати во Франција длабоко обележана од преживеаното. За разлика од многумина кои се обидоа да заборават, Катрин избра живот во тишина и блискост со природата. Се пресели во Прованса и стана одгледувачка на цвеќиња – рози и јасмин.
Овој избор не беше случаен. По години насилство и уништување, работењето со живи, кревки и мирисни нешта беше начин на лекување. Нејзината градина стана простор на мир, обновување и достоинство.
Односот со брат ѝ и симболиката на парфемот
Нејзиниот брат никогаш не го заборави она што таа го преживеа. Во 1947 година, кога го лансираше својот прв парфем, тој го именуваше во нејзина чест. Но името беше само површината. Значењето беше подлабоко: мирисот требаше да ја отелотвори силата, елеганцијата и слободата што дојдоа по војната.
Катрин беше вистинската инспирација зад таа идеја.
Иако не работеше формално во модната куќа, таа беше присутна како морална и емотивна оска во животот на брат ѝ. Нивната врска беше блиска, но ненаметлива – без спектакл, без јавна експлоатација на нејзината приказна.
Тивка, но непоколеблива
Катрин Диор никогаш не бараше внимание. Не се сметаше себеси за хероина. Како и многу поранешни припадници на отпорот, веруваше дека едноставно го направила она што морало да се направи.
Никогаш не се омажи и немаше деца. Својот живот го посвети на работата, природата и тивкото достоинство. До крајот на животот живееше повлечено, далеку од јавниот гламур што го следеше презимето Диор.
Небојша Толески