Беше 20 март 1990 година, некаде во планините Поконо, во Пенсилванија. Глорија Естефан одмораше во креветот на туристичкиот автобус, целосно исцрпена од турнејата што ја однесе низ целиот свет. Надвор, неочекувана снежна бура го претвори автопатот во опасна патека.
Сообраќајот беше запрен. Еден камион се превртел неколку километри подалеку. Автобусот на Глорија чекаше зад еден шлепер.
Тогаш, одзади, со голема брзина наиде целосно натоварен камион. Не можеше да запре.
Ударот беше катастрофален. Силата ја фрли Глорија од креветот на подот. Нејзиниот деветгодишен син Најиб ја скрши клучната коска. Нејзиниот сопруг Емилио исто така се здоби со повреди. Но, Глорија помина најлошо.
Два пршлена ѝ беа скршени. Не можеше да се движи. Не ги чувствуваше нозете. Подоцна, лекарот ѝ кажа дека само уште половина сантиметар поместување на ’рбетот ќе значело трајна парализа.
Иронијата беше болна. Во тој ист момент, Емилио зборуваше на телефон, читајќи наслов од Miami Herald на глас:
„Глорија и Емилио Естефан го држат светот во свои раце.“
Во Една секунда, сè се промени.
Хирурзите во Њујорк работеа четири часа, вградувајќи две титаниумски шипки во нејзиниот ’рбет, со повеќе од 400 конци. Кога Глорија се разбуди, лекарите ѝ го кажаа најлошото можно сценарио: можеби никогаш повеќе нема да оди.
Глорија знаеше што значи тоа. Нејзиниот татко помина години во инвалидска количка поради мултиплекс склероза. Одблиску гледаше како тоа го менува животот на едно семејство.
Тогаш таа донесе одлука.
„Се борев како лав“, ќе каже подоцна. „Правев рехабилитација по седум часа дневно. На почетокот, три месеци само лебдев во базен, затоа што не можев да ги движам екстремитетите. Потоа, чекор по чекор, секој ден се фокусирав на една мала цел.“
Шест месеци по несреќата, достигна момент што ја расплака: првпат повторно сама си ја облече долната облека.
„Тоа беше огромна работа“, се присетува таа. „Сакав да направам забава.“
Малите победи се надоврзуваа една по друга. Полека, чувството се враќаше. Потоа и движењето. Со него – и надежта.
Во меѓувреме, милиони обожаватели низ светот го задржуваа здивот. Картички и писма пристигнуваа од сите краеви на планетата.
„Имаше милиони луѓе ширум светот кои навиваа за мене“, се сеќава Глорија. „И јас го чувствував тоа.“
Потоа дојде поканата што промени сè. Продуцентот на American Music Awards, Дик Кларк, лично долета во Мајами. Сакаше Глорија да се врати на истата сцена на која настапи само една година претходно.
Таа рече – да.
На 28 јануари 1991 година, точно десет месеци по несреќата што речиси ѝ го уништи животот, Џон Бон Џови претстави видео-посвета за кариерата и закрепнувањето на Глорија. Потоа сценографијата се крена.
Таа стоеше таму. Сина, долга тоалета. Рефлектор. Сама.
Публиката стана на нозе уште пред да отпее нота. Глорија ја наведна главата, борејќи се со солзите. Потоа погледна нагоре, се насмевна и ја започна песната „Coming Out of the Dark“.
Тоа не беше само настап. Тоа беше доказ дека човечкиот дух, кога нема друг избор, секогаш наоѓа пат.
Песната стигна до првото место на топ-листите. Албумот „Into the Light“ стана двојно платинест. Таа се врати на турнеи, се врати на танцот, се врати на она што најмногу го сакаше.
Но, Глорија не застана тука.
Се сети на предупредувањата на лекарите. Се сети што парализата му направи на нејзиниот татко. Се сети на 90-те минути поминати на студениот под од автобусот, чекајќи помош, не знаејќи дали некогаш повторно ќе се помести.
Затоа го посвети животот на тоа и другите да имаат надеж.
Досега, таа донирала повеќе од 42 милиони долари за истражувања поврзани со парализа. Соработува со Miami Project to Cure Paralysis, каде што 175 научници секојдневно работат на откритија што би можеле да го вратат движењето кај луѓето кои го изгубиле.
„Си ветив дека во текот на мојот живот ќе направам сè што можам за да помогнам да се најде лек“, изјави таа.
Денес, Глорија Естефан сè уште настапува. Сè уште танцува. Сè уште инспирира.
Во нејзиниот ’рбет и понатаму се наоѓаат тие титаниумски шипки. Во стапалата сè уште чувствува вкочанетост од тој ден во 1990 година.
Но секој чекор што го прави е доказ за нешто прекрасно:
Понекогаш најлошиот момент во животот станува причината поради која остатокот од него го посветуваме на помагање на другите.
Н.Т