Со децении, тепихот тивко, но сигурно владее со просторот. Без оглед дали е црвен, персиски, минималистички или авангарден, тој отсекогаш бил повеќе од подлога – симбол, сцена и статус. Реномираните светски медиуми денес повторно го враќаат тепихот во центарот на вниманието, прогласувајќи го за „најпотценетиот луксуз во ентериерот и јавниот простор“.
Во модата, црвениот тепих одамна е синоним за моќ, гламур и наратив. „Ниеден фустан не станува иконичен без тепихот што му дал контекст“- еднаш напиша Vogue и дека „ тепихот е првата архитектура што ја чувствуваме со телото, а не со погледот“. Тој ја дефинира сцената уште пред да се појави главниот лик.
Во архитектурата и ентериерниот дизајн, неговата улога доживува ренесанса. Експерите за ентериер нотираат дека современите домови повторно се враќаат кон рачно ткаени теписи како контрапункт на студениот минимализам.
Тепихот носи топлина, историја и текстура – тој е културен документ под нозете. Од мароканските берберски мотиви до скандинавската апстракција, секој тепих раскажува приказна за време, место и идентитет.
Но, тепихот е и политичка и општествена сцена. The Guardian потсетува дека во дипломатските сали, кралските палати и верските објекти, токму тепихот ја означува хиерархијата, правецот на движење и центарот на моќта. Кој чекори по него и како- никогаш не е случајно.
Во ерата на визуелна преоптовареност, тепихот повторно станува сидро. Светските тренд-аналитичари забележуваат дека младите генерации, уморни од минливи дигитални сензации, се свртуваат кон предмети со тежина и трајност. Тепихот, со својата издржливост и симболика, нуди токму тоа- чувство на континуитет.
Затоа денес, кога зборуваме за луксуз, не зборуваме само за сјај и ексклузивност. Зборуваме за предмети што имаат душа.
А тепихот, без глас, но со вековна авторитетност, повторно застанува на своето заслужено место- како Негово височенство во просторот, под нашите чекори, но над трендовите.
Н.Т