Уште пред да стапнете внатре, самата зграда ве оставува без здив. Океанографскиот музеј во Монако не е само објект; тој е драматичен, како да е стопен во самиот карпест бедем на легендарниот Рошер де Монако (Карпата на Монако). Кога му се приближувате, особено оддолу во Порт Еркул или од кривулестите улички на Монако-Вил, веднаш се воочува неговата огромна скала и смелата позиција.
Замислете колосална структура од варовник, која се издигнува над Медитеранот, со својата сложена фасада во стил барокна ревивација, која моментално го привлекува вниманието. Тоа е вистинско архитектонско чудо.
Архитектите, пред сè Пол Делефортери, а подоцна и Алберт Солома, се соочиле со неверојатен предизвик. Требало да го изградат овој монументален објект на стрмна карпа, што значело дека се потребни значителни инженерски достигнувања за негово сигурно прицврстување. Резултатот е структура што делува истовремено стара и вечна, совршено вклопена со океанската тема.
Надворешноста е украсена со детали во скулптура и релјеф, претставувајќи морски живот, историски личности и алегориски прикази на морето, шепотејќи приказни за истражување и откритие уште пред да ја поминете прагот.
Внатре, музејот ја задржува својата грандиеозност. Високи тавани, пространи скали и огромни галерии создаваат чувство на почит кон величината на океанот. Светлината влегува низ големите прозорци, често нудејќи спектакуларен поглед кон блескавото море, потсетувајќи ве на светот надвор од стаклото.
Јасно е дека секој детал, од големиот влезен хол до научните лаборатории скриени од јавноста, е дизајниран за да инспирира восхит и да овозможи сериозно истражување.
Оваа комбинација на архитектонска убавина и научна функција создава уникатна атмосфера – тоа е жив споменик на океанографијата.
Н.Т