За Марија Калас, накитот никогаш не бил само украс. Тој бил дел од внимателно конструираниот јавен имиџ на жената која светот ја нарече „Божествената“ („La Divina“). Со истата прецизност со која ги избирала оперските улоги, сценските костими и официјалните портрети, Калас го избирала и накитот што го носела, претворајќи го во продолжение на својата харизма, моќ и мистерија.
Во годините кога ја достигнала светската слава, многу од највредните парчиња во нејзината колекција биле купени од нејзиниот сопруг Џовани Батиста Менегини, индустријалец од Верона кој финансиски и професионално ја поддржувал нејзината кариера. Токму Менегини ја насочил кон куќата „Ван Клиф и Арпелс“, една од најпрестижните француски јувелирски куќи, која тогаш веќе имала салон во Милано на прочуената улица Виа Монтенаполеоне.
Најпознатото и најдобро документирано парче од нејзината колекција е брошот „Сенк Фој“ (Cinq Feuilles), купен во 1967 година. Изработен од платина, бурмански рубини и брилијантно сечени дијаманти, овој брош не бил само луксузен предмет, туку и симбол на еден турбулентен период во животот на Калас.
Токму во 1967 година нејзината љубовна врска со грчкиот бродски магнат Аристотел Оназис веќе била под лупа на светските медиуми, а Калас почнала сè почесто да се појавува во јавноста со впечатлив накит што многумина го толкувале како демонстрација на статус, моќ и независност.
Кога брошот се појавил на аукција во „Сотби“ во Женева во 2004 година, проценката била меѓу 25.000 и 35.000 швајцарски франци. Но интересот бил толку голем што конечната цена надминала 100.000 франци, што дополнително ја потврдило митската аура што и денес ја следи Калас.
Меѓу другите значајни парчиња продадени на истата аукција се нашол и дијамантски ѓердан со привезок од 37,56 карати. Овој накит се појавува на бројни фотографии направени за време на премиерите во миланската Скала и на официјални гала-вечери.
Калас често го комбинирала со елегантни кутур-фустани и строго собрана коса, создавајќи препознатлива визуелна естетика што и денес се смета за пример за безвременска софистицираност.
Нејзината колекција содржела и прстени со големи смарагдно сечени дијаманти, богато украсени брошеви со цветни мотиви, сафири, бисери и смарагди со исклучителен квалитет.
Сепак, рубините и дијамантите останале нејзин заштитен знак. Тие совршено одговарале на драматичната природа на нејзината сценска личност и на интензитетот што го носела и надвор од сцената.
Но зад раскошот на накитот се крие и една од најголемите контроверзии во животот на Калас. Кога Аристотел Оназис ја напуштил и се оженил со Џеки Кенеди во 1968 година, светските медиуми со месеци пишувале за наводните подароци што тој ѝ ги давал на Калас.
Дел од весниците тогаш шпекулирале дека некои од највредните парчиња накит во нејзината колекција биле подароци од Оназис, а не од Менегини. Никогаш не се појавиле цврсти докази за тоа, но приказната дополнително ја засилила мистиката околу нејзините скапоцености.
Постои уште една легенда што со години кружи меѓу колекционерите на накит. По смртта на Калас во 1977 година, дел од нејзината колекција исчезнала од јавноста и никогаш не била целосно документирана.
Некои експерти веруваат дека одредени парчиња се наоѓаат во приватни европски колекции и дека нивната локација намерно се чува во тајност поради нивната историска и финансиска вредност. Токму оваа недореченост создава дополнителна фасцинација околу накитот на Калас.
Денес поголемиот дел од нејзините скапоцености се познати само преку архивски фотографии, модни едиторијали и аукциски каталози. Но тие остануваат многу повеќе од луксузни предмети.
Тие се сведоштво за жена која со неверојатна дисциплина и чувство за визуелна драматургија го градела својот имиџ, претворајќи ја секоја појава во спектакл. Како и нејзиниот глас, и накитот на Марија Калас денес е дел од легендата што одбива да исчезне.
Н.Т