Внуката на холивудската легенда Елизабет Тејлор, Лејла Вајлдинг, е едно од оние имиња што ретко се појавуваат во јавноста, но секогаш будат интерес токму поради славното семејно наследство.
Таа е ќерка на Мајкл Вајлдинг Џуниор, син на Елизабет Тејлор од бракот со британскиот актер Мајкл Вајлдинг, и претставува дел од новата генерација што свесно одбра да живее далеку од холивудската сцена.
За разлика од својата баба, која целиот живот го помина под светлата на рефлекторите, Леjла води исклучително приватен живот. Таа ретко дава интервјуа, не е активна на социјалните мрежи и речиси никогаш не се појавува на јавни настани.
Таа е посветена на уметноста и фотографијата, области во кои ја пронаоѓа својата креативна слобода, без притисокот што доаѓа со славното презиме. Нејзиниот избор да остане надвор од медиумскиот фокус често се толкува како свесна одлука за нормален и балансиран живот.
Вајлдинг активно ја продолжува борбата против стигмата и едукацијата за ХИВ и СИДА што ја започна нејзината баба, Елизабет Тејлор. Таа служи како амбасадорка на The Elizabeth Taylor AIDS Foundation, организација основана од Тејлор во 1991 година која обезбедува поддршка, грижа и информации за лица погодени од ХИВ/СИДА и работи на намалување на дискриминацијата поврзана со оваа болест.
Токму таа дистанца од јавноста силно се одразува и во нејзиниот стил. Лејла Вајлдинг не се стреми кон впечатливи модни изјави, туку кон едноставност, природност и удобност. Нејзиниот моден израз е минималистички, со акцент на неутрални бои, чисти линии и безвременски парчиња. Наместо луксуз што вика, таа избира тивка елеганција, стил кој делува ненаметливо, но со јасна лична естетика.
Во ретките фотографии што циркулираат во јавноста, Лејла изгледа опуштено и автентично, со минимална шминка, природна коса и дискретни аксесоари. Нејзиниот изглед повеќе асоцира на современа уметница отколку на холивудска наследничка, што дополнително ја издвојува од сенката на својата баба.
Иако нејзиниот стил е целосна спротивност на гламурозниот имиџ на Елизабет Тејлор, токму во тоа се крие сличноста меѓу двете – силното чувство за личен идентитет.
Додека Елизабет ја изразуваше својата индивидуалност преку раскош и драматичност, Лејла тоа го прави тивко, далеку од очите на јавноста, но со подеднаква сигурност.
Приватниот живот на наследничката на Тејлор е речиси непознат за јавноста, што на некој начин покажува дека културното наследство не мора да значи повторување на минатото, туку може да биде инспирација за создавање сопствен, автентичен пат.