Во свет преплавен со совети за успех, љубов, среќа и „совршен“ живот, лесно е човек да поверува дека постои универзална формула што води до исполнетост. Но, еден од највлијателните психолози во историјата, швајцарскиот психијатар Карл Густав Јунг оставил мисла што и денес звучи подеднакво силно како и пред речиси еден век.
Неговиот познат цитат гласи:
„Чевелот што му одговара на еден човек, го стега другиот; не постои рецепт за живот што одговара на сите. Секој од нас го носи својот сопствен облик на живот.“
Овие зборови нè потсетуваат дека она што е вистински избор за една личност, може да биде сосема погрешен пат за некоја друга. Наместо постојано да се споредуваме со другите, Јунг нè повикува да ја прифатиме сопствената единственост.
Што всушност сакал да каже Јунг?
Во суштината на оваа мисла лежи индивидуалноста.
Според Јунг, секој човек е обликуван од сопствени искуства, карактер, вредности, желби и животна цел. Советот што на некого му го променил животот, кај друг може да предизвика чувство на ограниченост, незадоволство или дури и несреќа.
Токму затоа ја користи метафората со чевелот.
Чевел што совршено му прилега на едно стапало, може да создава болка кај друго. Истото важи и за животот.
Кариерата што му носи исполнетост на еден човек можеби никогаш нема да го направи среќен некој друг. Исто така, љубовните врски, семејниот живот, амбициите, па дури и дефиницијата за успех не можат да бидат исти за сите луѓе.
Подлабоката порака
Јунг предупредува дека најголемата грешка е слепо да се копира животот на другите само затоа што однадвор изгледа успешен.
Општеството честопати ни наметнува шаблон за тоа како треба да изгледа среќниот живот – да се збогатиме, да се венчаме до одредена возраст, да изградиме кариера што другите ќе ја одобруваат или да ги исполниме очекувањата на околината.
Но, според Јунг, вистинската исполнетост не доаѓа од исполнување туѓи очекувања, туку од искреното запознавање со самите себе.
Наместо да го живееме туѓиот сон, треба да ги откриеме сопствените способности, желби и животна мисија.
Кој бил Карл Јунг?
Карл Густав Јунг (1875–1961) е швајцарски психијатар и основач на аналитичката психологија.
Неговите идеи оставиле огромно влијание не само врз психологијата, туку и врз филозофијата, книжевноста, уметноста, религијата и современата култура.
Тој ги вовел поимите како колективно несвесно, архетипови, процесот на индивидуација, психологијата на личноста.
Неговите книги и денес се изучуваат ширум светот.
Од соработник на Фројд до сопствена школа
Во почетокот на својата кариера, Јунг бил сметан за најверојатен наследник на Зигмунд Фројд. Двајцата психолози тесно соработувале и долго време имале силна професионална врска.
Но, со текот на времето почнале сè повеќе да се разликуваат во своите теории и погледи кон човековата психа. Нивната соработка завршила во 1913 година.
По разделбата, Јунг создал сосема нов психолошки правец – аналитичката психологија – која подоцна ќе стане една од најзначајните школи во историјата на психологијата.
Зошто оваа мисла е уште поважна денес?
Во ерата на социјалните мрежи, каде што секојдневно гледаме внимателно избрани фотографии од „совршени“ животи, кариери и љубовни приказни, зборовите на Јунг добиваат уште поголемо значење.
Тој нè потсетува дека споредбата со другите речиси секогаш е погрешна.
Секој човек има различни околности, различни предизвици, различни соништа и различен пат.
Без разлика дали станува збор за избор на професија, партнер, место за живеење или сопствената дефиниција за успех, не постои едно решение што важи за сите.
Затоа, наместо да го копираме животот на другите, Јунг нè охрабрува да си веруваме себеси и да го градиме сопствениот пат.
Како што самиот мудро напишал:
„Чевелот што му одговара на еден човек, го стега другиот.“
Една реченица што и денес останува силен потсетник дека најисполнетиот живот не е оној што ги следи очекувањата на општеството, туку оној што е обликуван според нашите сопствени вредности, искуства и стремежи.
Што всушност сакал да каже Јунг?
Подлабоката порака
Кој бил Карл Јунг?
Од соработник на Фројд до сопствена школа
Зошто оваа мисла е уште поважна денес?