Модата што расте од алги, плевел и отпад: Лорен Санчез Безос ги претстави новите лица на одржливата мода

Лорен Санчез Безос како една од клучните фигури

Наместо нова ткаенина, инвазивни растенија. Наместо синтетички материјали- алги, желатин и морски растенија. Наместо класично боење- 'рѓа, дожд, сонце и природно распаѓање.

Ова не е футуристичка визија, туку дел од проектите на 12 млади дизајнери кои се избрани за првата Next Thread Initiative Scholarship, иницијатива на CFDA и Bezos Earth Fund, осмислена под водство на Лорен Санчез Безос.

Модната индустрија долго време зборува за одржливост, но новата генерација дизајнери се обидува да оди чекор подалеку, да не произведува само „помалку штетна“ мода, туку да го преиспита самиот материјал од кој таа е создадена.

Токму тоа е идејата зад The Next Thread Initiative, партнерство вредно 6,25 милиони долари меѓу CFDA Foundation и Bezos Earth Fund, чија цел е да ја забрза иновацијата и образованието во областа на одржливата мода. Во рамките на иницијативата, во следните три години ќе бидат издвоени 1,5 милиони долари за студентски стипендии, додека уште 3 милиони долари се наменети за независни американски дизајнери и брендови кои работат на одржливи материјали, циркуларен дизајн и производство со помало влијание врз природата.

12 дизајнери кои ја замислуваат модата поинаку

Првата генерација на стипендисти ја сочинуваат 12 студенти од осум американски универзитети, пет идни дипломци и седум студенти на магистерски студии. За нивната работа се издвоени повеќе од 500.000 долари, со индивидуално определени средства за покривање на школарината, плус дополнителни стипендии за материјали, дипломски и студиски проекти.

Но, она што ја прави оваа приказна особено интересна не е само сумата, туку она што младите дизајнери навистина го создаваат.

Некои од нив одгледуваат свилени буби за да произведат сопствена свила. Други создаваат биопластика од алги, желатин и агар. Трети инвазивни растителни видови ги претвораат во влакна и текстил. Има и колекции во кои бојата не доаѓа од конвенционална текстилна индустрија, туку од 'рѓа, дожд, сонце и природно распаѓање.

Кога плевелот станува текстил

Еден од најнеобичните примери е работата на Kaitlyn Awaya, студентка на Drexel University.

Таа користи инвазивни растителни видови, меѓу кои јапонски јазлест плевел, garlic mustard и starry stonewort algae и од нив извлекува влакна, природни бои и филамент базиран на алги.

Идејата не е само да се најде замена за постоечките текстилни материјали. Awaya тргнува од локален еколошки проблем и се обидува да го претвори во ресурс.

Растенијата што инаку би биле отстранети како инвазивни видови стануваат дел од облеката. Нејзиното искуство започнало уште додека живеела на Хаваи и учествувала во чистење на инвазивни алги. Од таму произлегла идејата: она што природата го отфрла или човекот мора да го отстрани, можеби може да стане материјал за нов производ.

Може ли облеката да се одгледува?

September Zheng оди уште подалеку.

Нејзината цел е, како што самата ја опишува, „да работи со пластика без да работи со пластика“.

Таа развива материјали од желатин, агар и морски алги, создавајќи текстури што потсетуваат на саќе, витраж и холографски површини.

Желатинот не се користи само како материјал туку и како биолошки лепак и лента за спојување. Дури и копчињата и затворачите се дизајнирани така што можат да се поправат или заменат.

Целта е систем во кој материјалите на крајот од животот на облеката можат да се биоразградат, наместо да останат пластичен отпад.

Свила од сопствено одгледување

Grace Wang од New York University ја враќа една од најстарите текстилни техники во современиот контекст.

Таа сама се грижи за свилените буби и ги одгледува нивните кожурци, а потоа работи со природни пигменти како индиго, железен оксид и хлорофил.

Нејзините парчиња се плетат така што отпадот практично се елиминира уште од првиот бод.

Но, зад техниката стои и лична приказна. Wang ја поврзува работата со своето кинеско-американско семејно наследство, локалните фарми и материјалите што веќе постојат, вклучително и дониран deadstock – неискористена залиха од текстилната индустрија.

А што ако 'рѓата стане боја?

Една од најрадикалните идеи доаѓа од Nell Sweeney, студентка на Fashion Institute of Technology.

Наместо традиционално боење и финална обработка на ткаенината, таа дозволува времето и распаѓањето да ја создадат бојата.

Ткаенините ги закопува и ги компостира во градината за боење на FIT, користејќи 'рѓа, оксидација на железо, временски услови и процеси на распаѓање.

На тој начин, секоја промена на материјалот станува дел од дизајнот.

За ефект налик на змиска кожа користи и биоразградлив латекс, без користење животинска кожа и без традиционални хемикалии за штавење.

Од еден квадрат, цела колекција

Zion Burrell, еден од тројцата стипендисти прогласени за Scholars with Distinction, комбинира нешто што на прв поглед изгледа неспоиво: архитектура, аниме, видеоигри и традиционален јапонски деним.

Тој развива техника наречена „planar flux“, со која цел изглед може да се конструира од еден квадрат материјал.

Резултатот е минимизирање на отпадот уште пред да биде исечен првиот дел од ткаенината.

Особено важен е и дигиталниот дел од процесот, кроењето, прототипирањето и 4K визуелизацијата се прават дигитално пред материјалот воопшто да биде исечен.

Од стара јорган-техника до 98 проценти искористеност на материјалот

Catrielle Barnett работи со материјали кои веќе постојат: стари јоргани, рециклиран деним и отфрлени платна.

Но, таа не застанува на едноставно „преработување“.

Користи индиго, куркума и дождовница за боење на донирани памучни и ленени материјали, а потоа ги суши и фиксира боите со сончева светлина.

Пред да се сошие и еден единствен бод, силуетите ги развива дигитално преку Clo3D. Кај некои од нејзините zero-waste кроеви успева да достигне до 98 проценти искористеност на ткаенината.

Кога материјалот може повторно да се врати во природата

Freda Xinyue Xia работи со свила, волна и биоматеријали базирани на желатин кои можат повторно да се разложат во природни циклуси.

Нејзиниот концепт е поврзан со човечката кожа, повредата и заздравувањето. Материјалот го третира како мембрана која може да се растегне, искине, притисне и промени.

Со тоа, одржливоста кај неа не е само техничко прашање, туку и начин на размислување за животниот циклус на материјалот.

Идејата не е само „еко мода“

Токму тука Next Thread Initiative се разликува од голем број класични програми за одржлива мода.

CFDA и Bezos Earth Fund не поставуваат една дефиниција за тоа како треба да изгледа „зелена“ облека. Наместо тоа, студентите биле повикани да се соочат со најголемите климатски и природни влијанија на модата, преку материјалот, конструкцијата, отпадот, производството и животниот циклус на облеката.

Затоа во проектите се појавуваат толку различни пристапи: од индиго и свилени буби, преку алги и биопластика, до deadstock, рециклиран деним, дождовница, 'рѓа и дигитално кроење.

Лорен Санчез Безос како една од клучните фигури

Во центарот на оваа иницијатива е Лорен Санчез Безос, потпретседателка на Bezos Earth Fund, која е наведена како личност што ја осмислила Next Thread Scholarship.

Таа беше и дел од селекцискиот комитет, заедно со претседателот и извршен директор на CFDA, Steven Kolb, како и дизајнерите Tommy Hilfiger, Joseph Altuzarra, Stacey Bendet, Grace Ling, Sami Miró и Tracy Reese.

Изборот не се темелел само на тоа кој има „најодржлива“ идеја. Комисијата ги оценувала материјалната иновација и влијанието врз животната средина, стратегијата на конструкција, креативноста и дизајнерската визија.

Следната револуција во модата можеби нема да започне на модната писта

Она што го покажува првата генерација на Next Thread Scholars е дека иднината на модата можеби нема да биде определена само од нови силуети, трендови или луксузни материјали.

Можно е најголемата промена да се случи пред ткаенината воопшто да стане ткаенина.

Во лабораторија. Во градина. На фарма. Во океанот. Во отпадот. Во дигиталниот крој.

И можеби токму затоа оваа иницијатива е важна: не се обидува само да создаде „поодржлива колекција“, туку да постави многу посериозно прашање, дали воопшто мора да ја произведуваме модата на начинот на кој сме ја произведувале досега?

Одговорот на првите 12 Next Thread Scholars е јасен: не мора.

А нивните експерименти со алги, инвазивни растенија, свила, желатин, мртва залиха, дожд, 'рѓа и биопластика покажуваат дека следната голема модна иновација можеби нема да изгледа како технологија.

Можеби ќе изгледа како природа претворена во дизајн.