Не мора секој ден да биде посебен за да биде убав

Понекогаш не ни е досаден животот. Само сме се навикнале на него толку многу што престануваме да ги забележуваме малите работи што некогаш ни носеле радост.

Станување, работа, обврски, пазарување, готвење, чистење, пораки, грижи… И некаде помеѓу сето тоа, лесно е да се заборави дека животот не треба само да се организира и заврши. Треба и да се почувствува.

Како што растеме, често почнуваме да мислиме дека за да уживаме ни треба нешто големо – патување, слободен викенд, нова гардероба, вечера во убав ресторан. А бидејќи таквите моменти не се случуваат секој ден, имаме чувство дека ретко правиме нешто убаво за себе. 

Но, радоста најчесто не доаѓа во спектакуларна форма. Може да биде утринското кафе испиено на мир, омилената песна додека се возите, половина час читање без телефон, прошетка без конкретна цел или разговор со човек покрај кого не мора ништо да глумите.

Одговорите можеби ќе ве изненадат.

Една од најголемите замки на зрелоста е потребата сè што правиме да има некаква цел. Да вежбаме за здравје. Да читаме за да научиме нешто. Да готвиме за семејството. Да излегуваме кога имаме причина. 

Можете да гледате стар филм што сте го гледале десет пати. Да купите цвеќе затоа што ви се допаѓа. Да прошетате без да завршите некоја обврска. Да поминете еден час правејќи нешто што никому освен вам не му значи. И токму во тоа понекогаш се крие најголемото чувство на слобода.

Не мора веднаш да го менувате животот. Само вратете една мала работа што некогаш ве правела среќни. Можеби ќе откриете дека не ви недостасувал поинтересен живот. Ви недостасувало повеќе внимание кон сопствениот живот. И можеби тоа е доволно добар почеток.