Од луксуз заврши во подрум, во застрашувачки услови: Емилија Кокиќ, единствена која победи на Евровизија за Југославија

Поранешната пејачка на групата Рива, Емилија Кокиќ, открива како повлекувањето од шоу-бизнисот ѝ го обликувало животот и кариерата.

Емилија Кокиќ беше вистинско освежување на југословенската музичка сцена. Со својот автентичен глас и енергичен настап триумфираше на Евровизија во 1989 година со песната „Rock Me“, носејќи ѝ ја единствената победа на тогашна Југославија. Но, машинеријата наречена шоу-бизнис, како што самата признава, не можела да ја издржи.

Нејзината популарност растеше со молскавична брзина, но токму во зенитот на славата Емилија повлече радикален потег и се повлече од јавниот живот. Денес вели дека воопшто не жали за таа одлука – ужива во мирен живот и никогаш целосно не се оддалечила од музиката.

„Никој не ве учи што навистина значи да бидете јавна личност. Има толку многу нешта што човек мора да ги научи“, призна Емилија во разговор за хрватската телевизија РТЛ. Таа објаснува дека славата и интензитетот на јавниот живот можат сериозно да го исцрпат човекот.

Одбила да биде дел од голем скандал

Една од причините поради кои решила да се повлече од естрадата била одбивањето да учествува во свет полн со скандали – одлука на која денес е особено горда.

„Најмногу сум горда што останав нормална личност. Тоа беше навистина тешко – да се зачуваат моралните вредности и сопствените уверувања“, вели таа.

Емилија отворено зборува и за физичката и психичката цена на славата:
„Сè беше премногу интензивно. Завршив со 48 килограми на итна помош, на витамини, затоа што едноставно не стигнував ни да јадам. Шоу-бизнисот знае да ве сомеле, а прашањето е само колку сте цврсти.“

Таа признава дека и неа не ја заобиколиле неморални понуди, но одлучила да не прифати улоги кои не се совпаѓале со нејзините вредности.
„Ми беше понуден скандал – да се појавам во весниците како нечија љубовница. Тоа ми беше застрашувачко и јас едноставно не сум таква личност“, искрено раскажува Кокиќ.

Школа за пеење наместо голема сцена

Наместо големи концерти, денес нејзината главна преокупација е школата за пеење, која брои над 400 ученици и за која постои листа на чекање. Преку неа, таа им го пренесува своето знаење и искуство на помладите генерации.

„Чувствував дека сакам уште нешто, а школата за пеење ја заокружи таа желба“, вели таа.

Патот до успехот

Музичката кариера ја започна како пејачка на југословенската поп-група Рива, со која во 1989 година победи на Евровизија во Лозана. По напуштањето на групата, започна соло-кариера и објави низа албуми, меѓу кои „Емилија“, „100% Емилија“, „Остави траг“, „Од мојата страна на вселената“, „Јас сум тука“, „Хало“ и „Со што те заслужив“.

Во 2002 година победи на Бањалучкиот фестивал со дуетската песна „Дали сме еден на друг судени“, изведена со пејачот Борис Режак.

Љубовта со Милјенко

Љубовта меѓу Емилија и телевизискиот водител Милјенко Кокиќ не се случила веднаш. Напротив, како што вели, на почетокот си биле меѓусебно антипатични. Но, со текот на времето, меѓу нив се родила длабока и стабилна врска.

„Благодарна сум за тоа чудо што ни се случи, затоа што Милјенко е најдоброто суштество што сум го запознала“, вели таа.

Емилија одлучила да го задржи своето презиме, шеговито објаснувајќи дека комбинацијата на двете презимиња ѝ звучела премногу смешно.

Денес, 58-годишната Задарчанка и нејзиниот сопруг живеат мирен живот во нејзиниот роден град, уживајќи во секојдневието далеку од сценските рефлектори.

Победата што остана запишана во историјата

Поранешна Југославија учествувала на Евровизија 27 пати, но само еднаш победила – благодарение на Емилија Кокиќ.

„Тоа беше толку големо и неочекувано што немам сосема реално сеќавање на тој момент“, изјави таа еднаш, додавајќи дека по враќањето во Задар ги пречекале дури 60.000 луѓе.

Од евровизиски трон – во подрум

И покрај славата и успехот, реалноста била сурова. Инфлацијата ја „изела“ заработката, а почетокот на војната целосно ги прекинал меѓународните планови.

„Од луксузни хотели и лимузини завршивме во подруми, без струја и под гранати. Тој пад беше шокантен“, раскажува Емилија, додавајќи дека способноста за приспособување ѝ помогнала да преживее и да остане психички стабилна.

Н.Т