За јавноста, Кристина Мекгинис долго време беше позната како модел, телевизиска личност и сопруга на британскиот комичар Пади Мекгинис. Но, зад фотографиите од црвени теписи, модни настани и телевизиски појавувања се крие една многу поинаква приказна за мајка која секој ден учи како да им создаде што посамостоен и посигурен живот на своите три деца.
Кристина (38) е мајка на близначките Пенелопи и Лео (11) и ќерката Фелисити (8). Кај сите три деца е дијагностициран аутизам, откритие што целосно го променило начинот на кој таа го гледа родителството, но и самата себе.
„Најтешкиот дел е сознанието дека ги подготвувам моите три деца да живеат без мене, кога јас не можам да замислам живот без нив“, рекла Кристина во емисијата „Parent Unplugged“.
Оваа реченица, како што објаснува таа, не е страв од иднината, туку реалност со која се соочуваат многу родители на деца со дополнителни потреби – желбата еден ден нивните деца да можат да функционираат, да бидат безбедни и да имаат исполнет живот, дури и кога родителите нема да бидат покрај нив.
Три деца, три различни приказни
Иако сите три деца имаат аутизам, Кристина нагласува дека нивните искуства се целосно различни.
„Ако сте запознале една аутистична личност, сте запознале само една. Не сме сите исти“, вели таа.
Според неа, аутизмот не е една единствена слика. Кај секое дете може да се манифестира различно – преку комуникацијата, начинот на игра, чувствителноста на звуци, допири, промени или социјални ситуации.
„Моите три деца се доказ за тоа. Нивните карактери, начинот на кој играат, начинот на кој комуницираат – сè е различно.“
Токму затоа, Кристина смета дека најважно е децата да не се гледаат само преку дијагнозата, туку преку нивната личност, интереси и потенцијали.
Дијагнозата на нејзините деца ѝ помогнала да се разбере себеси
Еден од најличните моменти во нејзината приказна е откритието дека и самата е аутистична и има АДХД.
Кога нејзините деца ги добиле дијагнозите, Кристина започнала да препознава сличности меѓу нивното однесување и сопствените искуства од детството и животот.
На 33 години направила тестирање и добила одговори на прашања што долго време ги носела со себе.
„Не разбрав зошто моите деца се сметаат за различни, бидејќи тие беа токму како мене“, раскажала таа.
Со години некои свои тешкотии ги сметала само за дел од карактерот – чувствителноста на бучни места, проблемите со одредени социјални ситуации или сензорните предизвици.
Но, дијагнозата ѝ дала нова перспектива.
„Да, јас сум аутистична и имам АДХД, но јас сум и понатаму јас. Тоа е само дел од мене, не ме дефинира целосно.“
Развод, но не и разделено родителство
Развод, но не и разделено родителствоКристина и Пади Мекгинис повеќе не се во брак, но сè уште живеат во ист семеен дом поради нивните деца.
Нивната одлука покажува поинаков пристап кон родителството – иако партнерската врска завршила, нивната заедничка одговорност како родители останала.
За семејства со деца со дополнителни потреби, стабилноста, рутината и познатата средина често имаат големо значење.
Кристина повеќепати нагласила дека најважно за неа е децата да чувствуваат сигурност и љубов, без оглед на промените во животот на возрасните.
Борбата за инклузивни простори
Еден од проблемите за кои таа отворено зборува се јавните простори за деца со аутизам. Според Кристина, многу игралишта во Велика Британија не се приспособени за деца со невродивергентни потреби.
За некои деца, обично игралиште може да биде премногу бучно, хаотично или небезбедно.
„Потребни се места каде децата ќе можат да играат без страв. Места со тивки зони, огради и сензорна опрема.“
Таа објаснува дека за некои семејства пронаоѓањето соодветен парк може да значи долго патување, што дополнително го ограничува секојдневниот живот.
„Играта на отворено треба да биде достапна за секое дете. Тоа е право, а не привилегија.“
Од модел до глас за илјадници семејства
Од модел до глас за илјадници семејстваДенес Кристина Мекгинис повеќе не ја користи јавната платформа само за мода и телевизија. Нејзината најголема улога е онаа на мајка која зборува за тема со која многу семејства се соочуваат во тишина.
Нејзината приказна не е само приказна за аутизмот. Тоа е приказна за прифаќањето, за новото разбирање на себеси и за родителската љубов која не се мери со тоа колку лесен е патот, туку со подготвеноста да се оди по него.
„Ми помогна да им покажам дека сè ќе биде во ред. Дека мама може да прави работи и дека и тие ќе можат.“
За Кристина најголемата победа не е нејзините деца да бидат „како сите други“.
Најголемата победа е тие да бидат свои – и да знаат дека се сакани.