Модата отсекогаш била огледало на општеството, но и негова корекција. Таа не само што го следи времето, туку и го обликува. Токму затоа, враќањето на ултра-слабите силуети на модните писти не е само естетско прашање, туку културен и општествен сигнал што заслужува внимание.
Во последните сезони, на пистите сè почесто гледаме тела обликувани со корсети и визуелни трикови кои создаваат илузија на облини, но не и нивната реалност. Ткаенините се користат како фасада, а не како продолжение на телото. Женската форма не се слави, туку се прикрива, редуцира, дисциплинира.
Според анализите на Vogue Business за сезоната пролет/лето 2026, речиси 98% од моделите биле со т.н. „стандардна“ големина. Тоа покажува дека краткиот период на поголема телесна разновидност во модата бил повеќе исклучок отколку трајна промена. Обидот за инклузивност, за жал, остана симболичен гест, а не суштинска трансформација.
Она што загрижува не е само естетиката, туку пораката. Модата повторно почнува да продава една единствена идеја за „совршено тело“ која што е недостижна и често штетна. Истовремено, моделите и инфлуенсерите кои се поврзуваа со движењето за позитивен однос кон телото се тргаат од центарот на вниманието, а нивното присуство се сведува на маргина.
Но, модата има избор. Таа може да биде простор на слобода, креативност и различност, или може повторно да стане систем што наметнува стандарди наместо да отвори дијалог.
Прашањето не е дали модата има право на естетски избор. Прашањето е: Дали модата е подготвена да ја прифати одговорноста што ја носи нејзиното влијание?
Во време кога публиката е поинформирана, почувствителна и погласна од кога било, искреноста и автентичноста не се тренд тие се неопходност.
