Верушка на 86 години: Легендата на модата што сè уште маѓепсува

„Таа е ќерка на осуден германски борец од отпорот која ја користела манекенската кариера како бегство од болката на своето детство. ‘Јас сум Верушка’, велела таа, ‘и би сакала да видам што можете да направите со моето лице.’ Па, ако инсистирате…“

Верушка фон Лендорф

Во старите времиња се знаеше дека си успеал кога светот те познава само по едно име: Твигги, Принс, Шер, Либераче. Денес ефектот е донекаде разреден поради неколку достојни кандидати. Прото-супермоделката Верушка припаѓа насекаде. Пред нејзиното име да биде присвоено од секоја drag queen што не можела да смисли пристојна игра на зборови, Верушка можеше да биде само една личност.

Приказната на Верушка е уште поинтригантна затоа што можела и да не се случи. Денес 86-годишна, таа е родена во 1939 година како Вера Грофин фон Лендорф-Штајнфорт или Верушка фон Лендорф (знаете колку е нејасно пруското благородништво кога станува збор за имиња). Оптоварен со совест, нејзиниот татко, грофот Хајнрих фон Лендорф, се приклучил на германскиот отпор по наводно сведочење на егзекуција на еврејски деца. Неговото учество во т.н. заговор од 20 јули за атентат врз Хитлер во неговиот штаб во Источна Прусија кој воедно бил и семејниот дом на фон Лендорф, довело до неговата егзекуција.

Верушка, нејзината мајка и трите браќа и сестри биле интернирани во логор за деца на борци од отпорот, каде што ја преживеале војната, но изгубиле сè друго. Како и многу повоени бегалци, тие талкале низ Европа во потрага по надеж и можност, на крајот се населиле во Фиренца, каде младата Верушка сонувала да стане уметница. Делумно успеала, бидејќи подоцна ќе игра клучна улога во создавањето на некои од најиконичните фотографии од своето време, иако пред објективот.

Со висина околу 190 см била тешко незабележлива, а на врвот на тие бескрајни екстремитети и издолжено тело имала лице што можело да се менува меѓу изгубено девојче и императорска руска принцеза. Нејзината животна приказна е далеку од клишеата од типот „бев срамежлива и еден ден ме открија во трговски центар додека купував кафе во Starbucks“.

Иако подоцна достигнала хонорар од 10.000 долари по фотосесија, не сите веднаш ја прифатиле. „Имав тешко време,“ изјавила таа. „Бев премногу висока, премногу детска и тие не мислеа дека тоа оди заедно.“ Дури кога соработувала со фотографот Џони Монака во 1964 година, нејзиниот израз конечно пронашол ритам кој изгледал како мешавина помеѓу тажна балада и љубовна песна, бидејќи речиси секоја нејзина фотографија носела нота на меланхолија.

„Манекенството го гледав како начин да избегам од мојот мрачен живот,“ рекла таа за годините по егзекуцијата на татко ѝ и номадскиот живот. „Тоа беше фантазија која немаше врска со реалноста што ја преживеав. Иако бев посреќна, сè уште не можев да ја пуштам таа болка.“ Дури и Ричард Аведон ја нарекол „најубавата девојка на светот“, а Дијана Вреленд ја ставила на насловна страница на Vogue 11 пати. Во една незаборавна фотосесија од 1967 година била фотографирана со гепард и успеала да изгледа посамоуверено и од животното.

Филмот, неизбежно, ја повикал, и иако нејзината прочуена реплика во филмот на Микеланџело Антониони „Blow-Up“ од 1966 година е „Here I am“, таа веќе одамна била пристигната на сцената. На екран била само пет минути, но сцената во која речиси голата Верушка е фотографирана од опседнат фотограф (базиран на Дејвид Бејли) била прогласена за една од најсекси сцените во филмската историја.

Покрај тоа, била посакувана од луѓе како Дастин Хофман, Ал Пачино, Џек Николсон и Ворен Бити.  А се појавила и во Џејм Бонд филмот Casino Royale.

По бројни почетни одбивања, преживувачкиот инстинкт се активирал. Тивката Вера не би функционирала во суровиот свет на њујоршката мода. Требало да создаде персона што е неодолива и еден дел „оставете ме на мира“. Верушка била токму тоа. На аудиции каде таа барала работа, нејзината стандардна реченица била: „Јас сум Верушка која доаѓа од границата меѓу Русија, Германија и Полска. Би сакала да видам што можете да направите со моето лице.“

Ова било еквивалент на тоа да дојдеш првиот ден на работа во KFC и да му кажеш на Колонел Сандерс дека можеш да ја подобриш тајната мешавина од 11 зачини.

Оваа дрскост била проследена со креативност што понекогаш се граничи со суптилна сатира на индустријата што ја направила глобален симбол. „Откако работев една-две години, сфатив дека може да ме здодее до смрт, но ликовите што ги замислував беа секогаш во мојата глава, па почнав да ги изразувам на друг начин,“ рекла таа.

„Веќе ја имав измислено Верушка, и таа стана позната“.

Толку влијателни биле нејзините фотографии што дури во 1992 година британската група Suede користела нејзина фотографија за насловна на синглот „The Drowners“. Таа била пионер во body painting уште од 1965 година, трансформирајќи се во животни, филмски ѕвезди и различни персонажи, па дури и во иронични претстави на општествени улоги.

Симбол на една ера и жена која остави неизбришлива трага во модата и уметноста.