Кога многу ентериери изгледаат совршено, но без душа, а луксузот често се сведува на сјај и површен впечаток, Винченцо де Котијс создаде сосема поинаков архитектонски јазик. Неговите простори и предмети не изгледаат како штотуку произведени, туку како да имаат историја, тежина и карактер. Како мермер, бронза и стакло што преживеале векови, а потоа повторно се родиле во современа форма. Токму затоа многумина го нарекуваат „мермерниот архитект“ на денешницата, автор што природниот камен го третира како филозофија, а не како обична декорација.
Роден во Гонџага, а професионално изграден во Милано, градот што важи за светска престолнина на дизајнот, тој уште од самиот почеток ги руши границите меѓу архитектурата, уметноста и мебелот. Во 1990-тите го отвора своето студио во Милано, од каде почнува да создава приватни резиденции, бутици, уметнички инсталации и колекционерски мебел за клиенти од целиот свет. Наместо да следи трендови, тој создава сопствен визуелен код.
Она што веднаш го издвојува е неговиот однос кон материјалите. Кај него мермерот не е совршено исполиран симбол на класичен луксуз, туку жив материјал со траги од природата. Наместо еднолични површини, тој избира камен со силни жили, драматични шари, пукнатини и неправилности. Покрај мермерот, често користи и бронза со патина, оксидиран метал, рачно обработено стакло, смола, дрво со траги од стареење и индустриски материјали трансформирани во уметност. Токму таа комбинација создава естетика што многумина ја опишуваат како спој на раскош и руина.
Зошто го нарекуваат „мермерниот архитект“? Затоа што кај него мермерот никогаш не останува само градежен елемент. Тој станува скулптура. Во неговите раце каменот се претвора во масивни маси со органски форми, конзоли што изгледаат како археолошки монолити, драматични ѕидни облоги и мебел што повеќе наликува на музејски експонат отколку на секојдневен предмет. Неговите дела секогаш носат чувство на тежина, моќ и вечност.
Меѓу најпознатите негови серии е Progetto Domestico, каде домот не е само место за живеење, туку сцена за уметност и емоција. Во En Plein Air ја истражува врската меѓу природата и индустриските форми, а неговите колекционерски маси, столици и светилки редовно се претставуваат на најголемите светски саеми како Salone del Mobile, Design Miami и PAD London.
Клиентите што го бараат најчесто не сакаат само „убав ентериер“. Тие бараат простор со карактер. Затоа неговите резиденции често имаат драматични мермерни бањи, темни и тактилни дневни простории, бронзени детали, редуцирана палета на бои и светлина што ја нагласува текстурата наместо декорот. Кај него секој материјал зборува, а секоја површина има емоција.
Во суштина, Котијс верува дека убавината не лежи во стерилната совршеност, туку во несовршеноста, трагите на времето и рачната изработка. Тоа е спротивно од масовното производство и еднократните трендови. Неговите дела најчесто се лимитирани, рачно изработени и блиски до уметноста повеќе отколку до класичниот мебел.
Неговото влијание денес е огромно. Благодарение на него, современиот луксуз повторно се врти кон суров камен наместо стерилни површини, патинирани метали наместо огледален сјај, уникатни предмети наместо сериски мебел и емоција наместо тренд. Тој го врати чувството дека материјалот има душа.
Винченцо де Котијс вушност создава дела што стареат достоинствено. Затоа тој не е само архитект или дизајнер. Тој е автор што на мермерот му даде нова современа биографија, а на луксузот нова длабочина.
Н.Т