„Змејска кожа“ како покрив: Дали би живееле овде?

На падина од 42 степени, со поглед кон Медитеранот, оваа куќа не се обидува да ја победи природата туку таа се вградува во неа. Невообичаениот покрив потсетува на змејска кожа, базенот буквално излегува над падината, а целиот дом е конструиран без внатрешни носечки столбови. Ова е The House on the Cliff во Салобрења, Шпанија.

Постојат куќи кои се градат на убави места, а постојат и куќи кои изгледаат како да се создадени од самото место на кое се наоѓаат.

The House on the Cliff, дело на шпанското архитектонско студио GilBartolome Architects, припаѓа на втората категорија.

Сместена во Салобрења, на јужниот брег на Шпанија, куќата стои на исклучително стрмна парцела со наклон од дури 42 степени, директно свртена кон Средоземното Море. Завршена е во 2015 година, а проектот има површина од околу 220 квадратни метри.

Но бројките се само почетокот на приказната.

Она што навистина го привлекува вниманието е начинот на кој архитектите успеале да направат куќата речиси да исчезне во планината.

Наместо да ја срамнат планината, тие ја следат

Кога архитектот ќе добие парцела со наклон од 42 степени, наједноставното решение би било да се интервенира агресивно во теренот: да се копа, да се израмнува и да се создаде вештачка платформа врз која потоа ќе се постави куќата.

Овде е направено спротивното.

Домот е вграден во падината, а неговата форма го следи природниот пад на теренот. На тој начин архитектурата не се појавува како туѓо тело поставено врз планината, туку како продолжение на нејзината геометрија.

Од долната страна, куќата може да изгледа речиси како необично суштество што се прилепило за карпата. Одозгора, нејзиниот брановиден покрив потсетува на бранови на морето.

Токму оваа двојност била намерна.

Архитектите ја опишуваат естетиката како пресек меѓу природното и вештачкото, од една перспектива куќата потсетува на змејска кожа, а од друга на морски бранови.

Покрив кој не е само покрив

Највпечатливиот дел од објектот е неговата брановидна структура.

Над куќата се протега сложена закривена конструкција од армиран бетон, покриена со рачно изработени цинкови елементи. Наместо класична рамна кровна површина, архитектите создале форма која визуелно се движи заедно со теренот.

Резултатот е архитектура која од различни агли изгледа сосема различно.

Од долната страна, покривот создава впечаток на органска, речиси пештерска форма. Од горната страна, металната „кожа“ ја продолжува линијата на пејзажот и морето.

Не случајно проектот е опишуван како своевидна современа Гаудиева пештера.

Но зад скулптуралниот изглед стои сериозна конструктивна логика.

14,5 метри без ниту еден столб

Еден од најинтересните инженерски аспекти на куќата е нејзиниот главен простор.

Закривената бетонска школка е потпрена на страничните потпорни ѕидови, кои се оддалечени околу 14,5 метри еден од друг.

Меѓу нив нема дополнителни внатрешни носечки столбови или ѕидови.

Тоа овозможило главниот простор да остане речиси целосно отворен кон морето. Наместо архитектурата да го дели погледот на мали фрагменти, конструкцијата му дозволува на пејзажот да стане дел од ентериерот.

А тоа има уште една последица.

Главниот простор може да функционира како голема дневна зона, но и како простор за собирања и настани за околу 70 луѓе.

Домот, според тоа, не е само спектакуларна приватна куќа. Тој е проектиран и како своевидна домашна сцена, простор што може целосно да се отвори кон пејзажот.

Базенот изгледа како да лебди над планината

Еден од најфотогеничните елементи е терасата со базен.

Терасата е поставена како продолжение на дневниот простор и се протега над стрмната падина. Благодарение на начинот на кој е решена конструкцијата, базенот создава силна визуелна илузија: од одредени агли изгледа како водата да лебди над планината.

Подобро место за ваков ефект тешко би можело да се замисли.

Пред куќата е Медитеранот, а зад неа стрмната карпа.

Архитектурата практично ја претвора границата меѓу куќата и природата во една единствена панорама.

Куќа која користи и нешто што веќе постои- земјата

Можеби најинтересниот дел од проектот не се гледа на фотографиите.

Тоа е начинот на кој куќата ја користи температурата на земјата.

Бидејќи значителен дел од објектот е вграден во падината, архитектите ја искористиле релативно стабилната температура на земјата, која според проектната документација е околу 19,5 степени Целзиусови во текот на годината.

Помеѓу внатрешноста и потпорните ѕидови е создадена воздушна празнина од околу 40 сантиметри. Воздухот од оваа зона може да се користи за предладење или претзагревање и за регулирање на вентилацијата и влажноста.

Дополнително, кровот е составен од две закривени бетонски школки, со изолациски слој меѓу нив.

Резултатот е комбинација од термичка инерција, изолација и природните својства на теренот.

Според архитектите, благодарение на овие решенија куќата не користи класично греење или ладење во текот на годината.

Тоа е можеби најдобриот пример за тоа како спектакуларната архитектура не мора да биде спротивна на енергетската ефикасност.

Луксуз без класичната дефиниција за луксуз

Интересно е што проектот не бил создаден со неограничен буџет.

Напротив, куќата била проектирана во период кога Шпанија минувала низ сериозна економска криза. Архитектите намерно се потпреле на локална работна сила и занаетчиски техники наместо комплексни индустриски системи.

Кровната конструкција, на пример, била изведена со специјално развиена метална оплата, додека цинковите елементи на кровот биле изработувани и поставувани рачно.

И ентериерот следи сличен принцип.

Мебелот е дизајниран дигитално, но произведен рачно на самото место.

Така се создава интересен парадокс, технологијата ја осмислува формата, а човечката рака ја реализира.

Кога архитектурата не сака да биде поголема од природата

Најголемата вредност на The House on the Cliff можеби не е во нејзината необична форма.

Туку во тоа што формата има причина.

Кривините не се само декоративни. Тие ја следат геометријата на теренот.

Големите отвори не се само луксуз. Тие се насочени кон морето.

Вградувањето во земјата не е само визуелен ефект. Тоа создава термичка стабилност.

Отсуството на столбови не е само естетика. Тоа овозможува голем, флексибилен простор.

А базенот не е само симбол на луксуз. Тој е продолжение на архитектонската платформа кон хоризонтот.

Токму затоа оваа куќа е интересна и од архитектонска и од инженерска перспектива.

Архитектура која оддалеку изгледа невозможно

Од далечина, The House on the Cliff изгледа како објект што не би требало да може да постои на таков терен.

Како да е делумно закопан, делумно закачен за планината, а делумно изваден над морето.

Но токму во тоа е нејзината сила.

Наместо да се обиде да ја сокрие тешкотијата на локацијата, архитектурата ја претвора таа тешкотија во свој најголем квалитет.

Карпата станува темел. Падината станува форма. Морето станува ѕид без ѕид. А покривот станува скулптура.

The House on the Cliff е пример дека најдобрите куќи на спектакуларни терени не мора да изгледаат како да се поставени над природата.

Понекогаш највпечатливата архитектура е онаа што успева да направи да се запрашаме:

Каде завршува планината, а каде почнува куќата?