Зошто никогаш и никому не смеете на прашањето „Како си?“ да одговорите „Добро сум“: 4 причини што мора да ги знаете

Ако постојано автоматски кажувате „добро сум“, тоа може да ви ги наруши семејните односи, деловните односи и да ви создаде лични проблеми.

„Како си?“ — „Добро сум, благодарам што прашуваш.“ Овој дијалог го изговараме десетици пати неделно: на работа, во продавница, кога среќаваме стари познаници, па дури и кога разговараме со блиски пријатели. Автоматското „добро сум“ станало главен општествен штит на современиот човек – брз, практичен и безбеден начин да се заврши разговор без да се откријат сопствените проблеми или ранливости.

Сепак, постои и друга страна на оваа приказна. Во психологијата постои феномен кој може да се нарече „токсична позитивност“. Кога проектираме стерилна, „совршена“ слика за себе, како личност што има сè под контрола, активираме низа психолошки и социјални механизми што работат против нас.

1. Синдром на „совршена фасада“ и социјална изолација

Парадоксот на човечките односи е дека не нè поврзуваат победите, туку слабостите и ранливоста. Кога постојано им кажувате на другите дека сè е одлично и дека вашиот живот е совршен, испраќате порака: „Јас сум неранлив. Не ми треба никој.“

Со текот на времето, луѓето околу вас може да почнат да ве доживуваат како површни и нереални, слично на совршена слика од социјалните мрежи. Со таква личност е тешко да се сочувствува и уште потешко да се гради вистинско пријателство. Дополнително, вашата „совршеност“ може да создаде чувство на инфериорност кај другите, па тие постепено се дистанцираат. Резултатот е социјална празнина.

2. Професионален ќорсокак: зошто платите не растат

Во корпоративната култура долго време се ценел оптимизмот и ставот дека „сè е во ред“. Но во пракса, постојаното одговарање дека „нема проблеми“ може да ве доведе до застој во кариерата.

Ако никогаш не укажувате на преоптовареност или тешкотии, системот тоа го толкува буквално. Значи дека ви е удобно, дека се справувате без проблем, дека не ви се потребни дополнителни ресурси.

Во такви случаи, вработените што ги изразуваат своите реални тешкотии почесто добиваат помош, повисоки позиции и зголемен буџет. Тие што молчат остануваат невидливи за реалните потреби на работата.

3. Автоагресија и потиснување на емоции

Секој пат кога внатрешно доживуваме стрес или проблем, а надворешно велиме „сè е во ред“, правиме мало психолошко „самоиздавање“. Емоциите се енергија што бара изразување.

Кога ги потиснуваме, тие не исчезнуваат, туку се акумулираат и можат да доведат до хроничен замор, анксиозност, психосоматски проблеми, ненадејни изливи на лутина.

Со текот на времето, ова создава внатрешен дисбаланс и психичко исцрпување.

4. Уништување на блиските односи

Во семејните и партнерските односи, постојаното „добро сум“ може да создаде емоционална дистанца. Кога еден партнер не ги споделува своите грижи, другиот тоа го доживува како недостиг на доверба.

Врската постепено ја губи длабочината и станува функционална, но емоционално празна. Партнерите почнуваат да живеат паралелни животи без вистинска блискост.

Како да се одговори правилно, без жалење?

Решението не е да се жалите на секого, туку да се замени автоматското „добро сум“ со умерена и искрена комуникација.

Психолозите препорачуваат неколку модели:

„Моментално сум доста зафатен/а, малку уморен/а, но работите одат во добра насока.“

„Има неколку предизвици, но ги решавам постепено.“

„Може да биде подобро, но се снаоѓам. Благодарам што прашуваш.“

Да се признае дека не сте добро не е слабост, туку знак на психолошка зрелост. Кога престануваме да ја одржуваме фасадата на постојана совршеност, им дозволуваме на другите да нè видат како реални луѓе.

Токму во таа искреност се создаваат вистинските односи, професионалниот напредок и внатрешниот мир.

Извор: Стил курир рс