ДАЛИ „ВОГ“ МОЖЕ ДА ПРЕЖИВЕЕ БЕЗ АНА ВИНТУР?

37 години без одговор „не“

Додека модната индустрија се соочува со контроверзии и турбуленции, се отвора суштинското прашање за иднината на Condé Nast: Дали највлијателното модно списание во светот изгради одделен идентитет, или целата негова вредност исчезнува со заминувањето на нејзината главна уредничка?

Откажувањето на долгонајавуваната ретроспективна изложба за Џон Галијано во музејот „Метрополитен“ во Њујорк, проект зад кој со години лично стоеше Ана Винтур уште еднаш го стави под лупа односот меѓу моќта на поединецот и брендот што тој го претставува. Неколкунеделните критики за скандалозните антисемитски изјави на Галијано од 2011 година го принудија дизајнерот да се повлече од настанот предвиден за 2027 година, но вистинскиот потрес го доживеа самиот Vogue.

Овој настан отвори длабока дебата во модната индустрија: Што се случува кога еден медиумски бренд ќе дозволи неговата уредничка да стане поголема од самото списание?

Силуетата останува, но што е со вкусот?

За разлика од медиумските гиганти, големите модни куќи одамна го решија овој проблем преку градење на таканаречени „кодови на куќата“ 

Chanel го има твидот, штепуваната чанта и парфемот No. 5. Иако Коко Шанел почина во 1971 година, модната куќа денес вреди повеќе од кога било, преживувајќи ги смените од Карл Лагерфелд до подоцнежните креативни директори.

Dior ја поседува легендарната чанта Lady Dior и историската силуета од 1947 година. Брендот не само што го преживеа заминувањето на самиот Кристијан Диор, туку без проблем го преживеа и самиот скандал и отпуштањето на Галијано во 2011 година, продолжувајќи го својот раст под раководство на нови дизајнери.

Hermès ја има чантата Birkin, физички објект кој ја задржува својата вредност без разлика кој се наоѓа на чело на компанијата.

Кај луксузните предмети, вредноста е во самиот производ. Но, кај модното списание, главниот производ е проценката и судот за вкус. А за разлика од еден дезен или препознатлива чанта, судот за вкус не може лесно да се наследи.

37 години без одговор „не“

Со повеќе од три децении на чело на Vogue, Ана Винтур успеа да ги консолидира сите клучни лостови на модната индустрија: ексклузивниот пристап до креаторите, односите со ВИП-личностите, организацијата на Met Gala и конечната арбитража за тоа што е модерно. Ваквата централизација го создаде главниот структурен проблем за издавачот Condé Nast: на Vogue му недостасуваат препознатливи кодови кои постојат независно од Винтур.

Кога уредникот ќе стане главната приказна, секој удар или скандал што го погодува поединецот директно се прелева врз институцијата. Нема заштитен слој зад кој брендот може да се засолни.

Икар или трансформација на медиумот?

Дали Vogue е како Икар кој полета премногу блиску до сонцето по децении неограничена моќ, или едноставно се соочува со неизбежната промена на медиумскиот пејзаж?

Стручњаците за брендинг укажуваат дека заминувањето на Винтур ќе биде тежок потрес за Vogue, сличен на оној што го доживеа Apple по заминувањето на Стив Џобс. Најголемиот оперативен и финансиски ризик нема да биде самото печатено списание, туку настаните како Met Gala, чиј авторитет во голема мера се потпира на личните контакти и моќта на Винтур.

Сепак, преживувањето е можно. Во ера на TikTok и дигитална демократизација на модата, концепцијата за еден единствен „врховен судија за вкус“ станува анахронизам. Идните генерации не бараат диктатура на еден уредник, туку колективна културна курираност, диверзитет и брзина.

За да продолжи да постои по ерата на Ана Винтур, Vogue ќе мора да се трансформира: од монолитно списание фокусирано околу една личност, во современа дигитална платформа со сопствен авторитет што ги надминува сите негови уредници.