Париз повторно диктира: Четири колекции кои веќе ја одбележаа Модната недела

Од прозрачниот Dior на Џонатан Андерсон и златниот спектакл на Saint Laurent, до новата Margiela на Глен Мартенс и филмската фантазија на Dries Van Noten – Париз повторно покажува зошто останува најважната адреса на светската мода

Париз повторно го презема центарот на светската мода.

Од 28 септември до 6 октомври, француската престолнина е домаќин на Модната недела за сезоната пролет/лето 2027, со 68 ревии и 34 презентации. Но иако големото финалe сè уште не е стигнато, неколку колекции веќе успеаја да наметнат силна визуелна приказна.

Она што особено се забележува оваа сезона е враќањето кон архивите, препознатливите кодови на модните куќи и нивното повторно толкување. Наместо секој дизајнер да се обидува да создаде нешто целосно непознато, голем дел од најинтересните колекции го поставуваат прашањето: како наследството може да изгледа современо? 

А во таа приказна досега особено се издвојуваат четири различни визии.

DIOR: Кога наследството станува полесно

Џонатан Андерсон продолжува да го гради својот Dior, а за пролет/лето 2027 прави нешто многу интересно: не се обидува да ги избрише кодовите на куќата, туку им ја намалува тежината.

Ревијата се одржа во Tuileries Garden, над водата, во атмосфера исполнета со магла и природна светлина, сценографија која совршено се надоврза на идејата на колекцијата.

Андерсон се навраќа на познатата Dior силуета од 1947 година – тесниот струк, Bar јакната и кружното здолниште – но ги ослободува од нивната традиционална строгост.

Наместо тешки ткаенини и крути корсети, се појавуваат шифон, проѕирни слоеви, меки кроеви и лесни конструкции. Bar јакната станува помека, речиси лебдечка, додека здолништата добиваат повеќеслојни, воздушести форми. 

Особено впечатливи се 3D цветните детали – розови и бели ливчиња кои се појавуваат на јакни, фустани и додатоци, создавајќи впечаток дека градината од сценографијата буквално се преселила врз облеката.

Палетата оди од путер-жолта, нежно розова и магливо сина, до црни комбинации и металик тонови.

Интересен е и начинот на кој Андерсон го внесува машкиот гардеробер во женскиот Dior – со кошули, смокинг-јакни, палта инспирирани од машката гардероба и лесни пижама-силуети. 

Dior овојпат не се обидува да биде потежок. Станува полесен.

SAINT LAURENT: Златото како последна светлина

Ако Dior зборуваше за леснотија, Saint Laurent зборуваше за раскош.

И тоа буквално блескаше.

Колекцијата на Anthony Vaccarello беше доминирана од златната боја – металик, ламе, брокат, златна чипка и ткаенини кои ја рефлектираат светлината.

Ревијата под Ајфеловата кула беше поставена на црн сјаен под, со огромни осветлени лустери, додека самата кула светеше во позадината. Ефектот беше намерно драматичен – како модна сцена создадена за ноќ.

Vaccarello се навраќа на фасцинацијата на Yves Saint Laurent со златната боја, а истовремено ја продолжува сопствената естетика: издолжени силуети, високи потпетици, големи обетки, тесни здолништа, trench палта и вечерни фустани.

Се појавија златни saharienne јакни, металик trench палта, кратки јакни и панталони од брокат, коктел-фустани со метална чипка, како и драматични модели во ламе. 

Посебно интересни се чевлите со потпетици во форма на змии, уште еден детал што ја засилува сензуалноста на колекцијата.

Но постои и емотивна димензија.

Ревијата се одржа речиси точно десет години по неговото доаѓање во Saint Laurent и беше проследена со шпекулации дека ова можеби е неговото последно шоу за куќата. Самото финале – по морето од злато, серија целосно црни изгледи – изгледаше како намерен контраст и можен симболичен крај.

Злато како светлина. Црно како точка. Saint Laurent како спектакл.

MAISON MARGIELA: Грубоста и нежноста во исто парче

Глен Мартенс продолжува да го гради својот јазик во Maison Margiela, но овојпат прави нешто посуптилно.

Неговата основна идеја е едноставна:

Hard and Soft.

Тврдо и меко.

Круто и флуидно.

Класично и нарушено.

Наместо целосно радикални конструкции, Мартенс зема препознатливи Margiela архетипови и ги поместува само малку од нивната вообичаена позиција.

Класичниот крој добива остри преклопени ревери кои можат да се отворат и да се носат во традиционална форма. Trench палтата, маичките и jersey-фустаните добиваат крути внатрешни структури. Цветните брокати се претвораат во тесни здолништа, додека карактеристичните Margiela памучни ленти остануваат видливи. 

Особено интересна е играта со внатрешноста на облеката.

Поставата повеќе не останува скриена.

Излегува надвор.

Црвена чипка ламинирана со винил е вметната во розово сатенско палто, додека вечерните креации се движат кон скулптуралност – од фустан украсен со елементи што потсетуваат на згмечено сребро, до драматична наметка со барокен карактер.

Иако колекцијата е посмирена од неговите претходни ревии, Мартенс не се откажува од театралноста.

Само ја носи во поприменлива гардероба. 

DRIES VAN NOTEN: Модата како филм

Кај Dries Van Noten, пак, модата повторно станува приказна.

Новиот креативен директор Julian Klausner ја продолжува својата интерпретација на куќата преку колекција инспирирана од старите филмски постери и кинематографијата.

Ревијата започна со звуци од градот – чекори на жена, автомобили, разговори – како гледачот да се наоѓа на улиците на Париз.

А потоа почнува филмот.

Клауснер замислил фиктивни филмови со имиња како „Lacquer and Lace“, „Vipère“ и „Ruffle Her Feathers“, а секоја комбинација функционира како визуелен постер за приказна која никогаш не била снимена. 

Резултатот е богат со колорит, принтови, слоеви, декоративни детали и гламур.

Но тоа не е гламур кој се обидува да биде совршен.

Има нешто филмско, малку старомодно и намерно драматично – како модна гардероба на жена која може да биде главниот лик во црно-бел филм, но и ѕвезда во Technicolor продукција.

Vogue ја опишува колекцијата како самоуверена, колоритна и полна со принтови што заслужуваат да бидат колекционерски парчиња, што е особено значајно во моментот кога Klausner продолжува да ја презема естетската одговорност за куќата. 

Што ни кажува Париз досега?

Ако првите денови на Париската модна недела треба да се читаат како предвесник на сезоната, тогаш пролетта 2027 нема да биде само приказна за еден тренд.

Ќе биде приказна за реинтерпретација.

Dior ја олеснува традицијата.
Saint Laurent ја претвора во златен спектакл.
Margiela ја раздвојува на тврдо и меко.
Dries Van Noten ја претвора во филм.

И токму тоа е она што Париз повторно го прави толку важен: не бара сите да зборуваат ист моден јазик. Туку им дозволува на најголемите куќи да зборуваат секоја на свој начин.

А неделата сè уште не е завршена.

До 6 октомври следуваат уште Chanel, Balenciaga, Loewe, Givenchy, Chloé, Rick Owens, Schiaparelli и големото финале со Louis Vuitton и Nicolas Ghesquière. 

Значи, најинтересниот дел од париската приказна допрва следува.