Тоа што го гледате е „црн“ базен, оваа вила ги збунува и архитектите

Во ера кога модерната архитектура често се бори за доминација над природниот пејзаж, иранскиот архитект Адел Мехрад нуди радикално поинаков одговор. Неговиот најнов концептуален проект — Вила „Мијан“, сместен во Техеран, претставува длабоко филозофско и просторно истражување засновано врз принципот на „Формална инверзија“.

Архитектурата како медијатор, а не освојувач

Името на вилата, „Мијан“ (што преведено значи „Помеѓу“ или „Средина“), ја открива нејзината суштинска идеја. Проектот не се обидува традиционално да ја освои земјата врз која се наоѓа, туку цели кон целосно редефинирање на односот помеѓу изградениот простор и неговата природна подлога.

„Вилата Мијан е обид за редефинирање на врската меѓу архитектурата и земјата, место каде што објектот се оддалечува од подлогата за вистината на теренот да стане уште појавна,“ истакнува Мехрад.

Наместо масивен волумен кој ја притиска тревната површина, објектот се однесува како елегантна, флуидна лента што се „одлепува“ од почвата. На овој начин, архитектурата не функционира како алатка за присвојување на природата, туку како медиум за нејзино подлабоко доживување.

Скулптуралност на геометријата и игра со елементите

Визуелниот идентитет на вилата е сведен на совршена минималистичка елеганција:

Монументалната бела закривеност: Главната структура започнува како скалест пристап кој суптилно преоѓа во елегантна, брановидна бетонска рамнина. Таа извира од земјата, се извива во воздухот создавајќи заштитена корисна зона (живеалиште) и повторно лесно се израмнува на повисоко ниво.

Водениот рефлектирачки појас: Во совршен контраст и дијагонална пресечна точка со белата лента, поставена е издолжена, темна водена површина. Оваа водена лента делува како огледало кое ги прекршува светлината, небото и зеленилото, дополнително замаглувајќи ја линијата меѓу реалноста и нејзината рефлексија.

Транспарентност и флуидност: Под закривениот свод е сместен застаклениот живеален простор, кој нуди 360-степенска визуелна поврзаност со околината, правејќи границата меѓу внатрешноста и надворешноста речиси невидлива.

Просторот „Помеѓу“ (Pragmatized Absence)

Естетската и концептуална моќ на Вила „Мијан“ лежи во границата помеѓу присуството и отсуството. Повлекувањето на самата архитектура зад себе остава отворен простор кој повторно го враќа центарот на вниманието кон самата земја и природа.

Со овој концепт, Адел Мехрад уште еднаш докажува дека современата архитектура во Иран сè повеќе се движи кон визионерски, скулптурални форми кои не го оптоваруваат просторот, туку создаваат безвременска хармонија помеѓу човекот, формата и природата.