McQUEEN СЕ ВРАТИ ВО ЛОНДОН – и донесе ангели, демони, черепи и рејв до подземјето

„Се работи за судирот на работите“

Каква извонредна одлука на извршниот директор на Kering Group, Лука де Мео, да го врати McQueen таму од каде што потекнува: во Лондон. Без никаква намера да му се одземе значењето на Париз, сепак постои една специфичност во хаотичната, инспиративна енергија на британската престолнина која е длабоко вградена и во самиот овој моден дом, еден од најголемите модни производи на градот.

Домот и неговото родно место повторно се споија во подземниот простор на Lincoln’s Inn Chapel, капела од XVII век чиј каменест под е испишан со имињата на одамна починати шпиони, адвокати и проповедници чии коски лежат под него.

Над нив се издига готскиот свод со ѕвездести ребра, божествено убав. А меѓу двата слоја на историјата, откако публиката се смести на едноставните дрвени клупи, Шон МекГир претстави нова верзија на McQueen, исполнета со слободата и контрадикциите на неговиот роден град.

„Се работи за судирот на работите“, рече тој.

Попрецизно, МекГир се обиде да го изгради својот израз за McQueen помеѓу неокласичното и сакралното од една страна и хемиски провокативното од друга.

Овие два пола беа претставени, на едниот крај, со делото на Пјеро дела Франческа „Крштевањето Христово“, со кое МекГир бил опседнат како студент штотуку пристигнат во Лондон, а на другиот со рејв културата на градот.

Кроевите на костумите на модниот дом, со затворени раменици конструирани така што потсетуваат на свиткани ангелски крилја, беа носени со коса стилизирана во две остри точки, како потсетување на демонски енергичната силуета на Кит Флинт.

Костумите ги изработи долгогодишниот соработник на McQueen и кројачот на самиот Александар Меквин – Huntsman, додека МекГир ги нацртал така што да ја евоцира радикално нарушената силуета на Томи Натер, кого го опишал како „првиот бунтовник на Savile Row“.

Ова прецизно скроено кроење доби дополнителна доза дисциплина преку дебелите кожни јаки, кои го означија преминот од Натер кон изразот „off your nut“, необичен англиски сленг за состојба на засилена еуфорија во ноќен клуб.

МекГир креираше фустани кои понекогаш беа грандиозно класични, а потоа ги „нападна“ со стимулативни, анархични детали.

Меѓу нив имаше ремени и корсети од легендарниот соработник на оригиналниот McQueen, Шон Лин, изобличени форми поставени во растегната ткаенина преку елечињата на лакираните сатенски фустани, како и корсети со отворен грб кои се издигнуваа над линијата на рамениците.

Судирите на распрскани бои потсетуваа на изгорената мрежница и визуелните „гличеви“ што остануваат по една ноќ помината под силните светла на клубот.

Посебно впечатлив беше фустан составен од меѓусебно поврзани, рачно извезени метални черепи, секој различен, исто како телата што лежеа под стапалата на моделите, поставени на платформи.

Метални листови беа везени врз парчињата во случајни насоки, фрлени преку костумите и фустаните како да ги донел налет на ветер.

Мрежеста ткаенина, перфорираната кожа и спортски плетени шорцеви и здолништа со рабови во контрастна боја ја придвижија колекцијата кон вистинска рејв естетика.

Жакардите беа затемнувани, преклопувани и визуелно нарушувани сè додека нивната декоративна структура не изгледаше како да се наоѓа на самиот раб на распаѓање.

МекГир можеби повеќе наликува на ангел отколку на демон, но тој добро разбира дека McQueen е моден дом во кој темнината често била извор на креативна енергија.

„Можеш да зборуваш за темните работи. Можеш да ги пуштиш во својата работа, но не треба да им дозволиш да ти влезат во животот. Треба да се забавуваш“, рече тој.

Оваа колекција танцуваше во сенките, во потрага по еуфорија.